Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Μεγάλες Προσδοκίες - Great Expectations

Η γυναίκα που εγκαταλείφθηκε από τον αγαπημένο της λίγο πριν την γαμήλια τελετή κι έζησε τη μετέπειτα ζωή της κλεισμένη στο αρχοντικό της, άθικτη στη στιγμή που τη σημάδεψε...

Αυτή η ηρωίδα του Ντίκενς, η Μις Χάβισαμ, με συγκλόνισε όταν την γνώρισα στην πρώτη εφηβεία κι ευχήθηκα μέσα μου να μπορέσω κι εγώ κάποτε να φτιάξω τόσο μοναδικούς ήρωες, να καταφέρω να γράφω έτσι...

Τότε δεν μπορούσα να φανταστώ ότι κανείς άλλος δεν θα μπορέσει να γράψει ιστορίες όπως ο Ντίκενς. Οι Μεγάλες Προσδοκίες του είναι οι προσδοκίες όλων μας - τα όνειρά μας που καθορίζονται όχι μόνο από τα ταλέντα μας και τις δυνατότητές μας, αλλά και από τις ρίζες, την καταγωγή και το περιβάλλον στο οποίο ανατραφήκαμε.

Ενίοτε, οι προσδοκίες, μολονότι μεγάλες, γίνονται πραγματικότητα...



Τι οδηγεί τους ανθρώπους να θέλουν να πετύχουν στη ζωή;
Τι τους αναγκάζει να τα παρατήσουν;

Είμαι πια σίγουρη ότι αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η Πίστη στη Δύναμη της Ενέργειας που φέρουμε μέσα μας, σε συνδυασμό με τους Ανθρώπους που συναντούμε στον Δρόμο μας.

Σχεδόν πάντα, η ζωή φέρνει στον δρόμο μας τους ανθρώπους που θα είναι οι οδηγοί-συνοδοιπόροι μας. Φοράμε τα σωστά γυαλιά για να τους διακρίνουμε;

Η Δέσποινα, το Δεύτερο Κανάλι της Ελεύθερης Βιβλιοθήκης μου, ήρθε στον δρόμο μου απρόσμενα, αλλά καθόλου τυχαία. Ακολουθεί το κείμενό της:

Βιβλίο Που Ταξιδεύει Νο. 15

Το βιβλίο διαβάστηκε αμέσως μόλις παραλήφθηκε… και μετά παρέμεινε να κάνει παρέα στα υπόλοιπα που περιμένουν την σειρά τους…
Ο λόγος;
Δεν μπορούσα να βρω στον κύκλο μου τον επόμενο αναγνώστη – για κπ λόγο τους θεωρούσα υποψήφιους για τα επόμενα…
Δεν είμαι απολύτως βέβαιη πως έτσι έχουν τα πράγματα – ίσως να φταίει πως με τον Π. Μάτεσι έχω από πολλά  χρόνια μια σχέση έλξης-άπωσης…
Πρωτοδιάβασα κ μετά είδα κ το θεατρικό Η μητέρα του σκύλου – εντυπωσιάστηκα αλλά δεν μ’ αφορούσε, είπα…
Μετά μου χάρισαν το Πάντα καλά
Για 3η φορά μ’ επισκέφθηκε με το Αλδεβαράν…
Το ‘κουβαλούσα’ για καιρό το βιβλίο, αναποφάσιστη: το κρατάω ή το στέλνω να ταξιδέψει; Ίσως τα χρόνια που πέρασαν ν’ άλλαξαν κάπως τη ματιά μου ως προς τη γραφή του… ήταν κ η δυσκολία ‘σε ποιον το παραδίδω;’
Η Μπραϊνώ μ’ έβγαλε από τη δύσκολη θέση αφού ζήτησε να το διαβάσει…
Χαίρομαι που ‘υποχρεώθηκα’ να ξανασχοληθώ με τον συγκεκριμένο συγγραφέα, που βούτηξα πιο βαθιά απ’ όσο μου επέτρεπα πριν, που βγήκα στα ανοιχτά για να βρεθώ με τους ήρωες…
Γεμάτο συμβολισμούς κ μυθολογικές αναφορές, όνειρα κ διεύρυνση συνειδητότητας, πότε άμεσα κ πότε έμμεσα, πότε αστεία κ πότε σοβαρά, το βιβλίο σε τεστάρει αναγκάζοντάς σε να καταδεχτείς, να παραδεχτείς, να αποδεχτείς…
Ευχαριστώ σε, Βασιλική!

________________________________________________________

The woman who was abandoned by her lover shortly before the wedding ceremony and lived her life thereafter enclosed in her mansion, intact at the moment which scarred her...

This character by Charles Dickens, Miss Havisham, shook me when I first met her in the years of early pruberty and I made a wish inside me to be able one day to create such unique characters myself and manage to write like this...

I could not imagine then that there could be no other capable of writing stories like Dickens did. His Great Expecations are the expectations of us all - our dreams that are defined not solely by our talents and skills, but also by our roots, origin and the environment we grew up in.

There are times when expectations, albeit great, become real...

What drives people to want to succeed in life?
What forces them to give up?

I am confident now that what makes the difference is the Faith in the Power of Energy we bear inside, combined with the People who cross our Path.

Almost always, life brings along our path the people who are bound to be our guides-fellow travellers. Are we wearing the right glasses to recognize them?

Despina, Canal 2 of my Free Library, came my way unexpectedly but not at all by chance. There follows her text:

Travelling Book No. 15

The book was read as soon as it was received… and then it remained in company of the rest waiting their turn…
The reason?
I could not find the next reader in my circle of friends – for some reason I considered them candidates for the next ones…
I am not absolutely certain things are like this – perhaps it is just the fact that with P.Matesis I have for many years an attraction-repulsion relationship…
I first read and then saw the play “The Mother of the dog” – I was impressed but didn’t concern me, I said…
Then I was given “Always good”
For the third time “Aldevaran” came to find me.
I’ve been “carrying” the book for a while, indecisive: Do I keep it or send it away to travel? Perhaps the years gone by have changed the way I look at his writing… There was also the difficulty “to whom should I pass it on?”.
Braino put me out of it asking to read it…
I am glad I “had to” spend time on this particular writer again, dive deeper than I allowed myself before, sail in the open to meet with his characters…
Filled with symbolisms and mythological references, dreams and awareness broadening, sometimes directly others indirectly, sometimes jokingly while others earnestly, the book is testing you, forcing you to condescend, to acknowledge, to accept…
Thank thee, Vassiliki!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου