Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Πώς χάθηκε η μαγεία του κόσμου; - How was magic of the world lost?


Κάποτε ο κόσμος μας ήταν ένα μέρος μαγικό...
κάποτε... τότε που ο άνθρωπος ένιωθε 
κομμάτι της φύσης και κοιτούσε με δέος
τον ουρανό και τη θάλασσα...

Αν απλώσουμε το βλέμμα, αντί να προχωράμε 
κοιτώντας κοντά ή κοιτώντας τον εαυτό μας
στους καθρέφτες, στις βιτρίνες, 
στις αυτο-φωτογραφίες (selfies)...
ίσως επανακτήσουμε τη μαγεία και ίσως
μπορέσει να μεγαλώσει η ψυχή μας.

Τα μάτια μας μπορούν να χωρέσουν ένα ευρύτερο πεδίο θέασης,
που να περιλαμβάνει βουνά, θάλασσες, ουρανούς , δέντρα...
και όμως, εμείς μαθημένοι και σταθεροποιημένοι
στους τρόπους μας, περιορίζουμε αυτό το χάρισμα
σε ένα πολύ μικρό κύκλο όρασης...

Ένα χάρισμα που έχουν όλοι οι άνθρωποι,
να μπορούν να κοιτούν ψηλά και μακριά
τον ουρανό και τον ορίζοντα...
να έρχονται σε επαφή με τη φύση τους και το σύμπαν.

Ένα χάρισμα που από μόνο του,
χωρίς καμία ιδιαίτερη προσπάθεια, είναι ικανό
να δώσει γαλήνη στην ψυχή και
να επιτρέψει να επανακτήσουμε τη μαγική επαφή
με την εσωτερική μας φωνή...

...αρκεί ένα βλέμμα... πέρα μακριά...
πέρα ψηλά...
προς ένα ηλιοβασίλεμα...
προς ένα δέντρο που λυγίζει στον άνεμο,
όπως οι δύο ευκάλυπτοι που λικνίζονται 
έξω από το παράθυρο
σαν τεράστιες βεντάλιες...


Our world was a magical place once...
once, when man felt part of nature
and gazed with awe at the sky and the sea...

If we open up our gaze, instead of looking close
or looking at ourselves in mirrors, in shop windows,
in our self-photographs...
then we might regain that magic and 
our soul might grow larger.

Our eyes can cover a wider range of sight,
which could include mountains, seas, skies, trees...
yet, trained and fixed in our ways, we narrow this gift
to a very small circle of vivion...

A gift which all people possess,
to be able to look high and beyond
at the sky and the horizon...
to come in contact with their nature and the universe.

A gift which in its own, with no special effort,
is able to give peace to the soul and allow us 
to regain that magical contact 
with our inner voice...

...all it takes is a a gaze... far ahead... far high...
at a sunset... at a tree swinging with the wind...
like the two eucalyptus trees that sway
outside my window...
like gigantic fans...

3 σχόλια:

  1. Εγώ πάντως θεωρώ πως πάντα ο κόσμος δεν ήταν ένα μαγικό μέρος.
    Οι άνθρωποι κατά καιρούς τον κάναμε μαγικό. Πάντα υπήρχε διαφθορά, σαπίλα, κακία. Κάποιες εποχές περισσότερο, κάποιες λιγότερο. Δεν θεωρώ πως ζούμε τα χείριστα. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που κοιτάνε ψηλά. Ίσως να είναι λιγότεροι, αλλά κοιτάνε πιο έντονα.
    Να έχεις μια όμορφη Κυριακή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, στην ιστορία του ανθρώπου έχουν υπάρξει ζοφερότερες εποχές. Το "κάποτε" αναφερόταν στα πολύ πρώτα χρόνια της παρουσία μας. Καλή σου μέρα, Μαρία.

      Διαγραφή
    2. Ναι, στην ιστορία του ανθρώπου έχουν υπάρξει ζοφερότερες εποχές. Το "κάποτε" αναφερόταν στα πολύ πρώτα χρόνια της παρουσία μας. Καλή σου μέρα, Μαρία.

      Διαγραφή