Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Σαν την πέτρα που κυλάει... - Like a rolling stone...


The Persistence of Memory, 1931
by Salvador Dali

image credit:


Η τέχνη είναι μία... μας ακουμπάει με μια εικόνα
ρολογιών που λιώνουν...
...με μια σειρά από νότες που υφάνθηκαν
μεγαλοφυώς μέσα σε ένα μουσικό κεφάλι...
...με ένα μαγικό συνδυασμό λέξεων
που φτιάχνουν ένα ποίημα...
...με οτιδήποτε μπορεί να μετατρέψει 
τη ζωή σε μοναδική εμπειρία...

Art is one... it touches us with an image
of melting clocks...
...with a series of notes geniously
knitted together inside a musical head...
...with a magical combination of words
creating a poem...
...with anything able to tranform
life into a unique experience...



"How does it feel...?
How does it feel...?
...to be on your own?
...with no direction home?
...like a complete alone?
...like a rolling stone?"



Και όταν αυτό συντελείται, τότε το αναγνωρίζει η ψυχή
κι ανοίγει τα δύσπιστα φύλλα της για να δεχτεί
το συναίσθημα, την τροφή της.

Μαζεύοντας τέτοιες αναμνήσεις, 
δεν έχεις πια ανάγκη να τις κατέχεις...
...τις αφήνεις ελεύθερες...

And when this takes place, then the soul 
acknowledges it and opens its distrustful leaves
in order to accept the emotion, its food.

Having collected such memories,
you no longer feel the need to possess them...
...you let them go free...





Τίτλος: Το Σπίτι των Επτά Γυναικών
Συγγραφέας: Λετίσια Βιρζόφσκι


Title: The House of Seven Women
Author: Leticia Wierzchowski





αποχαιρετά το βιβλίο, περιγράφοντας τους ορατούς και αθέατους πολέμους στο ταξίδι μας στον χρόνο...


Από καταβολής κόσμου, το χειρότερο από τα δεινά που μαστίζουν την ανθρωπότητα, σίγουρα  είναι ο πόλεμος. Πατέρας πολλών κακών, είτε είναι επεκτατικός, είτε εμφύλιος.

Ίσως ο εμφύλιος να είναι η χειρότερη μορφή πολέμου…

Κανένας πόλεμος δε γίνεται δίχως αιτία, μα και για καμιά αιτία δεν πρέπει να γίνεται πόλεμος. Θέλοντας να απαλύνουμε λίγο τον πόνο για τη γέννηση ενός πολέμου, δεχόμαστε πως υπάρχουν άνθρωποι που γεννιούνται και πεθαίνουν πολεμώντας για ένα όνειρο. Με καθήκον και μοίρα να αλλάξουν τον κόσμο. Και  ένα όνειρο για το οποίο αξίζει να παλεύεις μέχρι την τελευταία  σου σταγόνα, είναι η ελευθερία ενός τόπου κι ενός λαού για τη δημιουργία ενός έθνους με ιδεώδες την ισότητα, όπου δε θα υπήρχε αυτοκράτορας ούτε σκλάβοι.

‘’ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ’’ της Λετίσια Βιρζόφσκι, είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα, με θέμα έναν πολυετή εμφύλιο πόλεμο που άρχισε το 1835 στη Βραζιλία, ενάντια στην Αυτοκρατορική Αυλή. Ένας πόλεμος που άπλωσε βαριά σκιά πάνω σε όλη τη χώρα, έβλαψε ανεπανόρθωτα τον ψυχισμό ενός λαού και αχρήστεψε το υπόλοιπο της ζωής σε όσους είχαν την τύχη να παραμείνουν ζωντανοί. Ανάμεσα στους νεκρούς, και στο αντίπαλο στρατόπεδο, οι δικοί τους άνθρωποι. Άνθρωποι του ίδιου τόπου, φίλοι ή συγγενείς, που απλώς βρίσκονταν στην αντίθετη μεριά των επάλξεων. Κι αυτοί μάχονταν για ένα όνειρο, δόξα ή χρήμα…

Για κάποιους ανθρώπους ή λαούς, το να υποφέρουν είναι το ριζικό τους. Ποτέ όμως κανείς δεν υποφέρει τόσο όσο σε έναν πόλεμο!

 Απώλειες δεν υπήρχαν μόνο μόνο στα πεδία των μαχών. Απώλειες είχαν και οι οικογένειες που έμεναν πίσω. Τα γυναικόπαιδα και οι άμαχοι, που κι αυτοί πολεμούσαν καθημερινά. Έδιναν μάχη με τον εαυτό τους, με τα ψυχικά και σωματικά τους πάθη, με τον πόνο τους, με τους δαίμονες που τους κυνηγούσαν…

Σαν σκοτωθείς στο πεδίο της μάχης λυτρώνεσαι. Σαν σκοτωθεί η ψυχή σου, καταδικάζεσαι να κουβαλάς ένα άδειο κουφάρι γεμάτο θλίψη για το υπόλοιπο της ζωής σου. Γιατί η θλίψη είναι σαν τη σκόνη. Φεύγει πολύ δύσκολα, αν θρονιαστεί μέσα σου. Μα απαγορεύεται και να τη δείξεις, γιατί απογυμνώνεσαι. Έτσι γίνεται βαριά, σκληρή, διαβρώνει, ναρκώνει τις ψυχές. Και στο σπίτι των εφτά γυναικών, είχε μπει για τα καλά. Με επιδέξια όμως στρατηγική, οι δυο γυναίκες που όριζαν τις ζωές των άλλων, προσπαθούσαν να κάνουν ελιγμούς αντάξιους μιας μάχης. Γιατί όταν μια γυναίκα απελπίζεται τα πάντα χάνονται.

Σίγουρα αυτός ο πόλεμος τούς έκανε να νιώσουν οργή για την ίδια τη ζωή. Οργή για την αθέατη πλεκτάνη που στήνει  και που μερικοί ονομάζουν πεπρωμένο. Αυτό που δυστυχώς είναι… ‘’φυγείν αδύνατον’’…
                                                                                                     
Μπραϊνώ  Μαθηνού
                                                                                                              
12/10/2016

Υ.Γ. Το βιβλίο παραμένει στη Σκιάθο και παραδίδεται στην Άννα.



Ino - Canal 1 of my Free Library - says goodbye to the book, describing the visible and invisible wars
on our journey through time...

Since the beginning of time, the worst of all ills plaguing human kind is definitely war. Father of all evil, whether conquering or civil.

Perhaps civil war is the worst kind there is...

No war takes place without cause, yet for no cause should there be any war. Wishing to upease a little the pain for the birth of a war, we accept that there are people who are born and die fighting for a dream. With the duty and destiny to change the world. And a dream worth fighting for till your last drop is the liberation of a land and its people, for the creation of a nation with the ideal of equality at heart, where there would be no emperor nor slaves.

THE HOUSE OF SEVEN WOMEN by Leticia Wierzchowski is a historical novel dealing with a prolonged civil war which started in Brazil against the Royal Court. A war that cast a heavy shadow over the whole country, damaged the people's psychology beyond repair and destroyed for good those who were fortunate to survive. Among the dead, people of the opposite side, as well. People of the same homeland, friends and relatives who had simply happened to be on the opposite bastion. They, too, fought for a dream, glory or money...

For some people or nations, suffering is their fate. However, never has anyone suffered more than in a war!

Losses were not only present in the fields of battle. Losses were also felt in the families left behind. Women and children, civilians who had to fight their own daily battle with themselves, with their psychological and physical passions, with their pains, with the demons that persecuted them...

Once you are killed in the battlefield, you are liberated. Once your soul is killed, you are condemned to carry an empty shell filled with grief for the rest of your life. You see, grief is like dust. It is hard to get rid of, once it has settled inside you. Yet, you are not permitted to show it, because in doing so you strip yourself. So, it becomes heavy, rough, corrosive, hypnotizing the soul. And inside the house of seven women it had entered just fine. Yet, with skilful tactics, the two women commanding the lives of the rest, endeavoured to make manoeuvres worthy of battle. Because, when a woman despairs, all is lost.

That war had definitely caused them to feel anger for life itself. Anger for the invisible web that life weaves, the one some call "destiny". The one we unfortunately cannot escape...

Braino Mathinou
12/10/2016

PS: The books stays in Skiathos and is handed over to Anna.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου