Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Ζωή χωρίς τσιγάρα - Life without cigarettes



3 χρόνια χωρίς τσιγάρο (Αύγουστος 2013 - Αύγουστος 2016)
Σαν ψέματα μου φαίνεται.
Κι όμως η ζωή χωρίς τσιγάρο είναι εφικτή!

Αποχαιρετάς έναν πολύ καλό σου φίλο,
κάποιον με τον οποίο μοιράστηκες 
τα όμορφα και τα δύσκολα της ζωής.

Ήταν πάντα εκεί αυτός ο φίλος,
πιο κοντά από οποιονδήποτε άλλο,
κυριολεκτικά και μεταφορικά under your skin.

Αποχαιρετάς τα νιάτα σου,
η μυρωδιά του φέρνει τις αναμνήσεις μιας άγριας εφηβείας,
στιγμές παθιασμένων ερώτων με τη ρήση
"Δεν υπάρχει τίποτα όσο ένα τσιγάρο μετά"
γραμμένο στο τασάκι.
Πολλά... πολλά και ξεχωριστά...

Πώς να πεις αντίο σ' αυτόν τον φίλο;
Πώς να τον σκοτώσεις;
Εγώ τον σκότωσα 3 χρόνια πριν, "με το μαχαίρι".

Πήρα την απόφαση ότι μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν,
ότι η εκμαυλιστική παρέα του μού έκανε κακό,
ότι η ζωή που αγάπησα και αγαπώ
θα υπήρχε και χωρίς τη συνοδεία του...
γιατί τις αναμνήσεις τις έφτιαξα μόνη μου,
η παρέα του ήταν μόνο μια ψευδαίσθηση,
ένα παιχνίδι ενηλικίωσης.

ΥΓ: Επίσης, ύστερα από πολλά χρόνια, επανέκτησα τη χρήση
και των δυο μου χεριών και είμαι χαρούμενη που πήρα πίσω 
τις ώρες της μέρας/νύχτας που απαιτούσε "το σπορ".

Παραθέτω τι λέει για το θέμα 
ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες στην αυτοβιογραφία του
"Ζω για να τη διηγούμαι".
 Ήταν αυτό το απόσπασμα που έκανε κλικ στο μυαλό μου 
πριν 3 χρόνια:



"Ο φόβος του θανάτου με ξυπνούσε οποιαδήποτε ώρα της νύχτας και μόνο καπνίζοντας μπορούσα να τον υποφέρω, μέχρι που αποφάσισα πως προτιμούσα να πεθάνω παρά να κόψω το κάπνισμα.

Περισσότερο από είκοσι χρόνια αργότερα, παντρεμένος πια και με παιδιά, εξακολουθούσα να καπνίζω. Ένας γιατρός που είδε τους πνεύμονές μου στην οθόνη μού είπε φοβισμένος πως δυο τρία χρόνια αργότερα δεν θα μπορούσα να αναπνέω. Τρομοκρατημένος, έφτασα στο ακραίο σημείο να κάθομαι για ατελείωτες ώρες χωρίς να κάνω τίποτα, γιατί δεν κατάφερνα να γράψω ή να ακούσω μουσική ή να κουβεντιάσω με φίλους κι εχθρούς χωρίς να καπνίζω.

Κάποιο βράδυ, στη διάρκεια ενός περιστασιακού δείπνου στη Βαρκελόνη, ένας φίλος ψυχίατρος εξηγούσε στους άλλους πως ο καπνός ίσως ήταν ο πιο δύσκολος εθισμός για να τον ξεριζώσεις. Τόλμησα να ρωτήσω ποιος ήταν ο πραγματικός λόγος και η απάντησή του είχε μια ανατριχιαστική απλότητα:
- Γιατί το να σταματήσεις να καπνίζεις θα ήταν σαν να σκοτώνεις ένα αγαπημένο πλάσμα.

Ήταν κάτι σαν στιγμιαία λάμψη. Ποτέ δεν έμαθα γιατί, ούτε θέλησα να μάθω, αλλά έσβησα στο σταχτοδοχείο το τσιγάρο που μόλις είχα ανάψει και δεν κάπνισα άλλο πια, χωρίς αγωνία ή τύψεις, στην υπόλοιπη ζωή μου." 

_____________________________________________


3 years without cigarettes (August 2013 - August 2016)
It feels like a lie.
And yet, life without smoking is possible!

You say goodbye to a dear friend,
someone you have shared the beautiful
and the hard things in life with.

Always there this friend,
closer than anyone else,
literally and figuratively under your skin.

You say goodbye to your youth,
its smell brings along memories of a wild adolescence,
moments of passionate love with the saying
"There's nothing like a cigarette afterwards"
written on the ashtray.
A lot... a lot and special ones...

How can you say goodbye to this friend?
How can you kill "him/her"?
I killed "him" 3 years ago, "with a knife".

I made the decision that I can live without him,
that his seductive company was hurting me,
that the life I loved and still do would still be
even without his companionship...
because I created those memories on my own,
his company was just an illusion,
a game of coming of age.

PS: In addition, after a long time, I regained use of both 
my hands and I am really happy to take back the hours of day/night demanded by "this sport".

I quote what Gabriel García Márquez says about this
in his autobiography "Living To Tell The Tale".
It was the extract that clicked in my head 3 years ago:

"The fear of death kept waking me up any hour of the night and only by smoking could I endure it until I decided I would rather die than quit smoking.

Over twenty years later, now married with children, I kept on smoking. A doctor examining my lungs on the monitor scared told me that two three years later I would not be able to breathe. Terrified, I reached the extreme point of sitting for endless hours without doing anything at all, unable to write or listen to music or talk with friends and foes without smoking.

One night, during an occasional dinner in Barcelona, a psychiatrist friend was explaining to the rest of the party that smoke was perhaps the toughest addiction of all to root out. I dared ask which was the real reason and the answer had a creepy simplicity:
- Because to stop smoking would be equal to killing a beloved creature of yours.

It was like an instantaneous flash of light. I never learnt why, nor have I ever wanted to, but I put out in the ashtray the cigarette I had just lit and smoked no more, free of agony or remorse, for the rest of my life."


2 σχόλια:

  1. 5 χρόνια χωρίς τσιγάρο εγώ. Κατανοώ όλα αυτά που λες. Ακόμα και τώρα, στις μεγάλες χαρές, το θέλω σαν τρελή.
    Μαχαίρι και γω. Μια νύχτα. Σαν να χωρίζεις από κάποιον που τρελαίνεσαι για αυτόν, ένα μεγάλο έρωτα ο οποίος όμως σε καταστρέφει. Πιο πολύ σαν πάθος και όχι τόσο αγάπη.
    Κάπως έτσι το είδα και αποφάσισα να αλλάξω ζωή. Και δεν θα επιστρέψω.
    Το είδα σαν ένα στοίχημα με τον αυτό μου, το οποίο κέρδισα.

    Σου εύχομαι τα καλύτερα.

    Καλημέρα φίλη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ω ναι, Μαρία! Δεν ξεχνώ ποτέ ότι είμαι καπνίστρια, ότι είναι ένας συνεχής αγώνας κόντρα στον εθισμό, αλλά αυτό το στοίχημα δεν σκοπεύω να το χάσω.
      Καλή σου μέρα!

      Διαγραφή