Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Αγάπη είναι... - Love is...




"Αγάπη είναι..." είναι το όνομα μιας σειράς κόμικ,
η οποία δημιουργήθηκε από τη Νεοζηλανδή σχεδιάστρια
 Kim Casali την εποχή της δεκαετίας του '60.

"Love is..." is the name of a comic strip collection,
created by New Zealander designer
Kim Casali in the 60s. 



Είναι λάθος να θέλουμε να αλλάξουμε τους ανθρώπους - έτσι τουλάχιστον αποδεικνύει η ζωή καθημερινά ακόμα και στους πιο δύσπιστους.
Ειδικά με τους ανθρώπους που αγαπάμε, επιδιδόμαστε σε έναν ανώφελο αγώνα να τους πείσουμε να αλλάξουν τα κακά του χαρακτήρα τους - ακόμα κι αν, βαθιά μέσα μας, γνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος αλλάζει μόνο όταν και άμα το θελήσει  ο ίδιος.

Τι είναι, λοιπόν, η αγάπη μας, πέρα από μια προβολή του εαυτού μας και της υποκειμενικότητάς μας πάνω στους άλλους;

Ο χρόνος - ανελέητος κριτής - έχει πάντα την απάντηση για όλους μας ξεχωριστά!

Αγαπάμε όταν δεχόμαστε τον άλλο όπως είναι. Αν αυτό που είναι δεν μας ταιριάζει ή μας δυσαρεστεί, τότε καλύτερα να αναρωτηθούμε για τη λάθος επιλογή μας, αντί να προσπαθούμε μάταια να χωρέσουμε τον άλλο στα προσωπικά μας πλάνα και τις προδιαγραφές.

Πέρα και πάνω από την αποδοχή του άλλου, όμως, υπάρχει ακόμα ένα σκαλί που θα χρειαστεί να ανεβούμε - αυτό της ευγνωμοσύνης. Ευγνωμοσύνη για όσα έχουμε, για αυτά τα ωραία και μοναδικά που έχουμε καταφέρει, που είναι ο άλλος δίπλα μας, που είμαστε εμείς οι ίδιοι.

Πολλές φορές τα ξεχνάμε και επικεντρωνόμαστε μόνο σ' αυτά που δεν έχουμε, σ' αυτά που δεν είναι ο άλλος, συγκρίνοντάς τον/την, άδικα, με την ιδεατή εικόνα του συντρόφου (που, μεταξύ μας, δεν υπάρχει, γιατί δεν είμαστε και οι ίδιοι τέλειοι).

Όλα αυτά, βέβαια, μπορεί το μυαλό και η καρδιά να τα ρυθμίσουν. Προϋποθέτουν, όμως, ένα πολύ σημαντικό και ιδιαίτερο συστατικό: την καθαρή συνείδηση!

Κάθε μέρα θυμίζω στον εαυτό μου αυτή τη μικρή προσευχή:

Δώσε μου την ηρεμία να δέχομαι τα πράγματα 
που δεν μπορώ να αλλάξω,
το κουράγιο να αλλάξω αυτά που μπορώ και
τη σοφία να γνωρίζω τη διαφορά.   



We are wrong to want to change people - at least, this is what life proves daily, even to the sceptical ones. Especially with the people we love, we are given to a futile struggle to persuade them to change the bad things in their character - even if, deep inside, we are fully aware that people can change only when and if they decide it themselves.

So, what is our love other than a reflection of ourselves and our subjectivity onto others?

Time - this relentless judge - always holds the answer for each one of us separately!

We love when we accept the others as they are. If what they are does not suit us or displeases us, then we better wonder about our wrong choice, instead of trying in vain to fit the others into our personal plans and specifications.

Above and beyond the acceptance of others, however, there is still one more step we need to climb: that of gratitude. Gratitude for all we have, for the beautiful and unique things we have accomplished, for those the person next to us is, for what we ourselves are.

Many times we forget all this and focus only on the things we don't have, on the things our partner is not, comparing him/her unfairly to the ideal image of a partner (which, between us, does not exist, simply because we ourselves are not perfect, either).

All these, of course, can be regulated by the mind and the heart. Yet, they presuppose a very crucial and special ingredient: a clear conscience!

Every day I remind myself of this little player:

Give me the peace to accept the things I cannot change,
the courage to change the things I can
and the wisdom to know the difference.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου