Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Ελεύθερη Βιβλιοθήκη: Η δική μας Κορνουάλλη - Free Library: Our Cornwall


Με τη Δέσποινα - το Δεύτερο Κανάλι μου σ'αυτή την περιπέτεια 
πρέπει να έχουμε γνωριστεί κάπου παλιά
ή ίσως και σε μία άλλη ζωή, διότι δύσκολα εξηγείται
αυτή η ταύτιση σκέψεων, αναμνήσεων, ιδεών...
Καταφεύγω στη μεταφυσική για να πάψω να σκέφτομαι 
το πώς γίνεται να φτάνει κανείς να νιώθει τόσο οικεία
με έναν άνθρωπο που δεν έχει συναντήσει ποτέ!

Το ίδιο αισθάνομαι και με το Πρώτο μου Κανάλι - την Ινώ
και ίσως, αν επιδιώξω να συναντηθούμε οι τρεις μας,
να μάθουμε στη στιγμή ή να αισθανθούμε
ποια είναι αυτά τα σημαντικά της ζωής
που δένουν τους ανθρώπους και κάνουν τη φιλία
τη σπουδαιότερη έκφραση της κοινωνίας των ανθρώπων.


Η Δέσποινα γράφει, όπως πάντα, ζωγραφιστά:

Φωνές το καλοκαίρι
της Ρόζαμουντ Πίλτσερ

Το θέμα, μάλλον, σήκωνε παρεξήγηση – τόσα βιβλία μού έχει στείλει η Βασιλική κ να μην έχουμε ‘συμπέσει’ σε κανένα;! Δηλαδή τι διαβάζω τόσα χρόνια;!

Κ ανοίγοντας τον φάκελο, βλέπω Ρόζαμουντ Πίλτσερ – πονηρό χαμόγελο: επιτέλους, Βασιλική, συντονιστήκαμε και παίζω στην έδρα μου! Ένα ολόκληρο ράφι γεμάτο με τα εκδομένα στην Ελλάδα βιβλία της, όλα με το ασημένιο εξώφυλλο της Ωκεανίδας – στις νέες επανεκδόσεις, βλέπω, έχει αντικατασταθεί από ωραίες ζωγραφιές αποφεύγοντας πλέον την τυποποίηση που, όμως, καθόλου δεν μας ενοχλούσε, αντιθέτως…

Τότε, στα φοιτητικά χρόνια, στην Αθήνα του ‘90, την διάβασα και στην αγγλική γλώσσα αφού τύχη αγαθή μού έφερε μαζεμένα τα βιβλία της (ένας ολόκληρος τόμος σε μαλακό εξώφυλλο, παρακαλώ – άνετα το λες κ ‘ορισμό της ευτυχίας’), μια κ η Αγγλίδα φίλη που τα διάβαζε εδώ, στην Ελλάδα, μου τα χάρισε…  διάβαζα τα βιβλία της πριν εκδοθούν στην Ελλάδα! Ακολούθησε ο δεύτερος τόμος, όταν πήγα εγώ εκεί – συμπληρώθηκαν τα Άπαντα!

Πόσες φορές τα βιβλία της Πίλτσερ έχουν βολτάρει σε φίλες… κ πάντα η ίδια ικανοποίηση, αυτή της εγγύησης του ‘βουτάω στις σελίδες κ γλυκαίνει η ψυχή μου που ταξιδεύει’, κυρίως στην Κορνουάλλη, αλλά κ αλλού στον κόσμο…

Η Κορνουάλλη – ένα μέρος που η Πίλτσερ μάς έχει κάνει να αγαπήσουμε τόσο πολύ, που πλέον ‘γνωρίζουμε’ αρκετά καλά κ νοιώθουμε τόσο οικεία… κ ας είναι τόσο αλλοιώτικες οι δικές μας ακτές… πάντα οι περιγραφές της, τόσο γλαφυρές, τόσο ζωντανές, σα να βρίσκεται κάπου εκεί η αναγνώστρια - θεωρώ πως το αναγνωστικό της κοινό είναι γυναικείο, σε πολύ μεγάλο ποσοστό… ο καιρός… ο ορίζοντας…  οι κρυφοί κολπίσκοι – πάντα χρειάζονται τέτοιοι… η θάλασσα που, φυσικά,  είναι πάντα παγωμένη… τα χρώματά της… οι γλάροι… οι ήχοι… τα υπέροχα σπίτια με τους φροντισμένους κήπους, ασφαλώς… να διαβάζεις κ ‘να είσαι εκεί’… κ να ενώνεσαι κ να παρασύρεσαι κ να ταυτίζεται με τους ήρωες, μ’ έναν μαστόρικο τρόπο… ήρεμα, αβίαστα, με σεβασμό κ γλυκύτητα, με αποδοχή…

Έπρεπε να πάω σ’ εκείνα τα μέρη αφού είχα αρχίσει να διαβάζω τα βιβλία της, όχι πριν – θάταν αλλοιώτικη η ματιά μου… κρίμα!

Σε όλα της τα βιβλία θα βρεις τις σταθερές:

Τις αξίες, τις εξαιρετικές περιγραφές των χαρακτήρων, την εγγύτητα, την αθωότητα – το αντιλαμβάνομαι τώρα έχοντας ξαναδιαβάσει το βιβλίο, 3η φορά, εν έτει 2016… φυσικά και δεν θα μπορούσα να το παραδώσω στην επόμενη αναγνώστρια δίχως να το τιμήσω…

Μα πόσα έτη φωτός μάς χωρίζουν από κείνη την ασημένια σειρά;!

Τι απόγινε εκείνη η ξεγνοιασιά;

Μπαίνουμε πια τόσο εύκολα σε μια ξένη κουζίνα ‘για ένα ζεστό ή κρύο τσάι κ λίγο κέικ ή ένα φρεσκοψημένο κουλουράκι ή ένα ποτηράκι σέρυ πριν το φαγητό’;

Κ εκείνη η εξοικείωση με τους χαρακτήρες της! Είτε ανήκαν στην 3η ηλικία είτε στη δεύτερη είτε στην εφηβεία, όλοι αφήναν το αποτύπωμά τους κ θυμόσουν το όνομα για πάντα – πόσες φορές συμβαίνει αυτό σε μυθιστόρημα;! Κ πόσο συχνά συγχωρείς την ‘κακιά’; Που συνήθως ήταν απλώς ματαιόδοξη ή εγωκεντρική – τίποτε παραπάνω!

Μετά το Ψάχνοντας Για Κοχύλια (πόσες φορές το έκανα καλοκαιρινό δώρο, πόσες φορές με έβγαλε,  ως επιλογή, ασπροπρόσωπη!), δεν υπήρξε φορά στην παραλία – όποια κ νάταν αυτή, που να μη μου ήρθε στο νου το συγκεκριμένο βιβλίο ενθυμούμενη την Πηνελόπη – το πιο αναγνωρίσιμο βιβλίο της, αυτό που άνοιξε διάπλατα τον δρόμο της επιτυχίας για τα επόμενα…

Μετά τις Φωνές το Καλοκαίρι κ την πρόσφατη 3η ανάγνωσή τους στα 25 περίπου χρόνια γνωριμίας με την συγγραφέα, φαντάζομαι πως μπορώ να ξανασυναντηθώ με την αγγλική έκδοση φέτος το καλοκαίρι – έτσι για μια τονωτική δόση αγνού συναισθήματος κ θαλασσινής αρμύρας, εκεί στις βραχώδεις ακτές της Κορνουάλλης κ τα ποτάμια της Σκωτίας… μπορεί να πιάσω κ γω κάναν σολωμό, ποτέ δεν ξέρεις…

«Αν οι ιστορίες μου δεν έχουν ευτυχισμένο τέλος, έχουν πάντα ένα ελπιδοφόρο τέλος», γράφει η  Ρόζαμουντ Πίλτσερ (γεν. 1924).

Η Αθανασία, υπέροχο συναισθηματικό πλάσμα, φίλη καρδιάς κι άξια  συνάδελφος, θα παραλάβει το βιβλίο… πολύ βολική επιλογή: δεν έχει ξαναδιαβάσει Πίλτσερ κ το καλοκαίρι είναι μπροστά μας, άρα έχει όλον τον καιρό να ‘ταξιδέψει’ μέχρι την Κορνουάλλη…
και ξέρω ποιο δώρο θα της κάνω για τα γενέθλιά της, το καλοκαίρι, στα μέσα Ιουλίου…

Αθανασία, καλά νοερά ταξίδια!
Βασιλική, ευχαριστώ για όλα! Ξέρεις εσύ!



With Despina - my Second Canal in this adventure
of the Free Library, I must have met sometime in the past
or even in another life, because I find it hard to explain
this coincidence of thoughts, memories, ideas...
I resort to metaphysics in order to stop thinking
about how it is possible to feel that familiar 
with a fellow human I have never met before!

I feel the same with my First Canal - Ino, as well,
and perhaps, if I pursue a meeting of the three of us,
we will instantly know or feel 
which are the important elements of life
that bond people and make friendship
the most significant expression of the society of humans. 

Despina writes, as always, painting:

Voices in summer
by Rosamunde Pilcher

It was, I guess, a matter of taking offence – so many books sent by Vassiliki and not one of them to have coincided in choice?! I mean, what on earth have I been reading all these years?!

On opening the last envelope, I saw Rosamunde Pilcher – cunning smile: finally, Vassiliki, we synced and now I am at home! A whole shelf stuffed with her books published in Greece, all with the silvery cover of Oceanida Publications – in the new editions I see they have been replaced with beautiful paintings, thus avoiding that standardization which, nevertheless, did not bother us at all, on the contrary…

Back then, in our university years, in Athens of the ‘90s, I read her in the English language as well, since good luck brought all her books together to me (a whole volume in soft cover, I might add – you could easily call it “the definition of happiness”), since an English friend who had been reading them here in Greece, gave them all away to me… I had been reading her books long before they were published in Greece! A second volume followed, when I went there myself – the Complete Works were completed!

So many times Pilcher’s books have wandered around friends… and always the same content, that of certainty of “diving into the pages and my soul sweetens while travelling”, mainly to Cornwall, as well as to other places in the world…

Cornwall – a place Pilcher has made us love so very much that we now “know” well enough and feel familiar with… even though our coasts are so different… her descriptions are always so lively, so alive, as if the reader is somewhere around there – I think her audience is mainly female, to a great extent… the weather… the horizon… the secret bays – always handy… the sea, which is, naturally, always too cold… its colours… the seagulls… the sounds… the marvelous houses with tendered gardens, of course… to read and “to be there”… and to join and get carried away and identify with the characters in a masterly way… peacefully, without force, with respect and sweetness, with acceptance…

I should have gone to those place after starting to read her books, not before – my view of the world would have been different… pity!

In all her books you will find the constants:

The values, the exceptional descriptions of characters, the proximity, the innocence – I realize it now having read the book for the 3rd time in the year 2016… I could not have passed it on to the next one without honouring it…

How many years separate us from that silvery book series?!

What has become of that freedom from care?

Do we so easily come into a strange kitchen “for some hot or cold tea and some cake or a freshly baked cookie or even a little glass of cherry before dinner?”

And that familiarization with her characters! Whether they belonged to the 3rd age or the second or puberty, they all left their mark and you would remember their names forever – how often does this happen in a novel?! And how often do you forgive the “villain”? – who was usually simply vain and self-centered- nothing more!

After The Shell Seekers (how many times have I given it as a present, and how many times has it proven me right, as a choice!), there has been no time at a beach that this specific book did not come to mind, recalling Penelope – her most renowned book, the one that opened widely the path to success for the next ones…

After Voices in Summer and its recent 3rd read, in these 25 years of acquaintance with the author, I imagine I can meet again this summer with its English edition – just for an energizing dose of pure emotion and sea saltiness, there on the rocky coasts of Cornwall and the rivers of Scotland… I might as well catch myself a salmon, too, you never know…

“When my stories have no happy end, they always have a hopeful end”, writes Rosamunde Pilcher (born 1924).

Athanasia, a wonderful sentimental creature, a friend of the heart and esteemed colleague, will receive the book … a very convenient choice: she has never read Pilcher and the summer is ahead, therefore she has all the time in the world to “travel” as far as Cornwall…

And I know what present I will give her for her birthday, in the summer, mid-July…

Athanasia, happy mind wanderings!
Vassiliki, thanks for all! You Know!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου