Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Η Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου και η Φιλία - My Free Library and Friendship


Η Δέσποινα (το δεύτερο Κανάλι μου σε αυτή την περιπέτεια 
που ονόμασα Ελεύθερη Βιβλιοθήκη) γράφει, όπως πάντα, πολύ δυνατά... και, όταν οι λέξεις της αρχίζουν τον τρελό χορό τους, 
τότε οι εικόνες κατακλύζουν το μυαλό τόσο όμορφα...
Τα Βιβλία Που Ταξιδεύουν βρίσκουν σιγά-σιγά τον ρυθμό τους,
απομακρύνονται από την ασφάλεια των ραφιών και
αναπνέουν τον λυτρωτικό αέρα της ελευθερίας... 

Despina (my second Canal in this adventure I called the Free Library
is writing, as always, very strongly... and, 
when her words begin their crazy dance,
then images flood the mind so beautifully...
The Travelling Books are slowly finding their pace,
distancing themselves from the safety of the shelves and
breathing the liberating air of freedom...



ΒΟΛΟΣ 20/05/2016

Δυο φορές διάβασα το συγκεκριμένο βιβλίο – ήθελα να βεβαιωθώ πως αντιλήφθηκα το δυνατόν περισσότερο απ’ όλα όσα έγραψε η συγγραφέας…
κ όταν ήρθε η ώρα να το σχολιάσω με την σειρά μου, πριν δοθεί στην επόμενη φίλη κ συνάδελφο, την Φωτεινή, στην Αθήνα, δυσκολεύτηκα πολύ… έγραψα, έσβησα, απλώθηκα στο χαρτί ξεδιπλώνοντας εμπειρίες κ προσδοκίες κ δεν μπορούσα να βάλω τελεία - σαν ημερολόγιο, σαν άσκηση ψυχοθεραπείας, σαν μέχρι τώρα απολογισμός, νοσταλγία κ δίδαγμα, συμπληρωματικά και παραπληρωματικά… ενότητα των Μαθημάτων Ζωής η Φιλία…
μετά θέλησα να διαβάσω για την Αμάντα Μιχαλοπούλου κ, στο τέλος, αντί των πολυσέλιδων δικών μου σημειώσεων, επέλεξα να αναδημοσιεύσω μια συνέντευξή της αναφορικά με το συγκεκριμένο βιβλίο, ως επεξήγηση κ εξομολόγηση…
Ευχαριστώ, φίλη Βασιλική!
Δέσποινα
«Γιατί σκότωσα την καλύτερή μου φίλη»

Η Αμάντα Μιχαλοπούλου μιλά στο LIFO.gr για το βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ, αλλά και τις δολοπλοκίες και δολοφονικές σκέψεις που ενέχει η φιλία:

Ακόμη και σήμερα οι άνθρωποι γελάνε με τον τίτλο του μυθιστορήματος "Γιατί σκότωσα την καλύτερή μου φίλη" και ρωτάνε: "Την σκότωσες πράγματι;"
Συνέβη και τώρα στην Αμερική που το βιβλίο κυκλοφόρησε μια δεκαετία και βάλε μετά την πρώτη κυκλοφορία του.

Νομίζω ότι δεν το βρίσκουν ακριβώς αστείο, νομίζω ότι νιώθουν βαθιά αμηχανία επειδή κάποιος δηλώνει ανοιχτά ότι η φιλία ενέχει δολοπλοκίες και δολοφονικές σκέψεις. Κι ότι οι μεγάλες φιλίες είναι δεξαμενές αντιφατικών συναισθημάτων, συχνά και επιθετικών. Προσωπικά δεν ξέρω φιλική σχέση, βαθιά, αληθινή, ζεστή φιλία που να μην έχει περάσει από χίλια κύματα. Διαλέγουμε τους φίλους μας επειδή έχουν κάτι που δεν έχουμε εμείς. Συχνά διαλέγουμε φίλους που είναι παραπληρωματικοί μ' εμάς, όπως συμβαίνει και στα ζευγάρια.
Ο δυνατός που σέρνει από τη μύτη έναν αδύναμο.
Ο φιλόδοξος που ησυχάζει πλάι σ' έναν αυτάρκη άνθρωπο.
Ο εξωστρεφής που διάλεξε τον μονήρη.

Στη λογοτεχνία μάς ενδιαφέρουν οι δύσκολες σχέσεις.
Στη ζωή ονειρευόμαστε μια αληθινή φιλία. Από τα παιδικά μας χρόνια η φιλία είναι ο πρώτος κοινωνικός καθρέφτης στον οποίο αναγκαζόμαστε να κοιταχτούμε. Θυμάμαι πόσο με μελαγχολούσε παλιότερα το θέαμα ενός αδύνατου, όμορφου κοριτσιού που συνοδεύεται από μια παχουλή φίλη με χαμηλή αυτοπεποίθηση.
Σήμερα δε νιώθω έτσι.
Πιστεύω ότι ο καθένας διαλέγει το φίλο του γι αυτό που δεν έχει, που δεν είναι. Από παιδί επίσης ως και σήμερα θυμάμαι φίλους με μικρό φυτίλι, όπως τους λέω. Αγαπιόμαστε με μεγάλο ενθουσιασμό, λαμπαδιάζουμε και μετά την έκρηξη, τίποτα δε μένει. Όποτε συμβαίνει αυτό, το ξέρω από την αρχή βαθιά στο στομάχι μου. Αλλά όπως με τα καταστροφικά ειδύλλια, έτσι και με τις καταστροφικές σχέσεις: δεν ακούς την εσωτερική φωνή σου, επειδή θέλεις να ζήσεις τη σχέση, επειδή η σχέση θα σου μάθει κάτι.

Κάπως έτσι γεννήθηκε κι αυτό το μυθιστόρημα που σε πρώτη φάση ήταν ένα ανθολόγιο επώδυνων φιλικών σχέσεων. Αλλά και στην πιο οδυνηρή συνθήκη αν προσθέσεις χιούμορ συμβαίνει μια παράξενη, μαγική μεταστροφή.

Σήμερα, ξαναδιαβάζοντας το μυθιστόρημα για να ελέγξω τη μετάφραση στα αγγλικά βρέθηκα σε παράξενη θέση. Συνειδητοποίησα ότι η "χάρτα" της φιλίας έχει αλλάξει μέσα μου και ότι η ανάγκη επιβολής και εξουσίας έχει καταλαγιάσει.
Στη λογοτεχνία μας ενδιαφέρουν οι δύσκολες σχέσεις.
Στη ζωή ονειρευόμαστε μια αληθινή φιλία.

Αληθινές φιλίες είναι αυτές όπου ο άλλος δεν σε κρίνει και δεν προσπαθεί να σε αλλάξει. Έχω την ευλογία να έχω μια τέτοια φίλη. Ξέρει τα πάντα για μένα αλλά δεν τα χρησιμοποιεί ποτέ για να με πληγώσει. Ξέρει να σιωπά όταν χρειάζεται, ξέρει να χαίρεται με τη χαρά μου και να με συνετίζει χωρίς να γίνεται διδακτική. Καταλαβαίνει από τη χροιά της φωνής μου πώς νιώθω.
Έχω κι άλλες φίλες υπέροχες, διαφορετικές τη μία από την άλλη, σαν σπάνια λουλούδια. Στάθηκαν δίπλα μου σε δύσκολες στιγμές με όσο χρόνο και όση αγάπη μπορούσαν να διαθέσουν. Νομίζω ότι όποιος το αξιωθεί αυτό στη ζωή είναι ευτυχισμένος άνθρωπος.

1.6.2015 | 11:00 Πηγή: www.lifo.gr



VOLOS 20/05/2016

I read this specific book twice – wanting to make sure that I had perceived the most of what the author had written…
and when it was my time and turn to comment on it, before handing it on to the next friend and colleague, Fotini, in Athens, I had a really hard time… I wrote, I erased, I spread on the paper unfolding experiences and expectations and being unable to put a full-stop – like in a diary, like a psychotherapy exercise, like an up-to-present review, nostalgia and lesson, complementary and supplementary… a unit of Life Teachings is Friendship…
then I wanted to read about Amanda Michalopoulou and, eventually, in place of my own multi-paged notes, I chose to share one of her interviews concerning this specific book, as an explanation and as a confession…
Thanks, friend Vassiliki!
Despina

“Why I killed my best friend”

Amanda Michalopoulou is talking to LIFO.gr about her book which was recently in circulation in the USA, as well as the machinations and murderous thoughts entailed in friendship:

Even today people laugh at the title of my novel “Why I killed my best friend” and ask: “Did you really kill her?” The same thing happened in America, after more than a decade that the book’s first circulation.
I believe they don’t actually find it funny, I think they feel deeply embarrassed because someone openly states that friendship entails intrigues and murderous thoughts. And the fact that great friendships are tanks of contradictory emotions, frequently offensive ones. I personally do not know of a friendly relationship, of a deep, true, warm friendship that has not gone through all odds. We pick our friends because they have something we don’t. We often choose friends who are supplementary to us, as it happens with couples.
The strong one leads the weak one by the nose.
The ambitious one relaxes beside a self-sufficient one.
The extrovert chooses a loner.

In literature we care about difficult relationships. In life we dream about a real friendship. From our childhood, friendship is the first social mirror we are forced to look in. I remember how much I used to become sad by the sight of a thin, pretty girl accompanied by a chubby friend with low self-confidence.

I don’t feel like this now. I believe we pick our friends for what we ourselves do not have or are not. As a child I still recall friends with a short fuse, as I call them. We love each other with great enthusiasm, we flare up and, after the explosion, nothing remains. Whenever this happens, I know it from the start in my gut. But like catastrophic affairs, in catastrophic relationships we refuse to hear out internal voice, because we want to live the relationship, because this relationship will teach you something.

This was the case of this novel, which in its first phase was an anthology of painful friendships. However, even in the most painful circumstance, if you add humour, a strange, magical transformation occurs.
Today, reading the novel again in order to check its translation in English, I found myself in a bizarre situation. I realized that the “chart” of friendship inside me had changed and that the need for and imposition and authority had subsided. In literature we care about difficult relationships. In life we dream about a real friendship.

Real friendships are those when the other does not judge you and does not try to change you. I am blessed to have such a friend. She knows everything about me but never uses it to hurt me. She knows when to keep quiet, she is happy with my joy and helps me see reason without being instructive. She understands how I feel from the tone of my voice.
I have other friends, too, all wonderful and different form each other, like rare flowers. They have stood by me in rough times with all the time and love they could afford. I think that whoever succeeds this in life is a happy person.

1.6.2015 | 11:00 Source: www.lifo.gr


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου