Σάββατο, 9 Απριλίου 2016

Περί φιλαυτίας - About self-love


ΦΙΛΑΥΤΙΑ

Το θέμα της σημερινής μου ανάρτησης προέκυψε από μια όμορφη ιστορία,
που έγραψε η καλή μου φίλη, Ινώ, η οποία θα βρίσκει πάντα 
ανοιχτή την πόρτα του ψηφιακού μου σπιτιού
για να φιλοξενώ τις σκέψεις της, τις λέξεις της και τις εικόνες της.

Οι λέξεις είναι αυτές που μας έφεραν κοντά,
οι λέξεις που διηγούνται ιστορίες,
που αναζητούν τη μαγεία της γλώσσας
ως το έσχατο οχυρό μιας αδιαπραγμάτευτης κατάκτησης.

Λένε πως φίλαυτος είναι ο άνθρωπος που λατρεύει τους καθρέπτες,
αλλά δεν μπορεί να καταλάβει τι βλέπουν οι άλλοι σ' αυτούς.
Όταν, όμως, αγαπάς τόσο πολύ τον εαυτό σου,
μήπως δεν γίνεσαι εξαρτώμενος από τη γνώμη των γύρω σου;

Ας δούμε τι μας διηγείται η ιστορία.
Η Ινώ γράφει και φωτογραφίζει: 


ΦΙΛΩ ... ΣΗΜΑΙΝΕΙ  ΑΓΑΠΩ!

Η μέρα ήταν ιδανική για γράψιμο…  Αυτή η βροχή που σιγομουρμούριζε από το πρωί, λες κι έφερνε καταιγισμό ιδεών στο μυαλό της…

Κάθισε αποφασισμένη στο γραφείο της. Σήμερα έπρεπε να βάλει ένα τέλος. Να πέσει η αυλαία σ’ αυτό το μυθιστόρημα που δούλευε εδώ κι έναν ολόκληρο χρόνο. Βρισκόταν στο τελευταίο κεφάλαιο κι όλον αυτό τον καιρό  ένιωθε σαν να ζούσε δυο παράλληλες ζωές. Τη δική της και της ηρωίδας.

Την ένιωθε  να βρίσκεται συνεχώς δίπλα της, έβλεπε  τη σκιά της. Ήταν τόσο έντονη η παρουσία μέσα της και η επίδραση πάνω της, που πολλές φορές ξεχνούσε πως επρόκειτο για ένα μη υπαρκτό, φανταστικό πρόσωπο.   Δεν την  άντεχε άλλο, αν και ήταν δικό της κατασκεύασμα. Ο χαρακτήρας της ήταν τελείως αντίθετος από τον δικό της. Άτομο εγωπαθές,  υστερόβουλο, με αρκετή δόση κακίας, που η υπέρμετρη φιλαυτία της είχε πληγώσει τα αγαπημένα της πρόσωπα, μα και στην ίδια είχε στερήσει  ακόμη και τις μικροχαρές της ζωής. Αυτόν τον χαρακτήρα τον ήξερε πολύ καλά, από πρώτο χέρι, ίσως γι’ αυτό  ήθελε τόσο έντονα να τον διαγράψει για δεύτερη φορά από τη ζωή της. Τότε είχε νικηθεί… Δεν  άντεχε τον ίδιο πόνο δυο φορές.

Σίγουρα με την έκδοση του βιβλίου, θα είχε ακόμη μια επιτυχία στο ενεργητικό της. Όμως το  τίμημα της επιτυχίας που πλήρωνε αυτή τη  φορά, ήταν αυτή η ταύτιση με την κεντρική ηρωίδα σε τέτοιο βαθμό, που η απεξάρτηση  φάνταζε οδυνηρή και αδύνατη. Σήμερα όμως όλα θα τελείωναν…

Έγραφε, έγραφε αδιάκοπα χάνοντας κάθε επαφή με τον χρόνο… Η βροχή συνέχιζε ασταμάτητα να πέφτει, ώσπου ήρθε η λυτρωτική στιγμή που καθόρισε η ίδια το  ΤΕΛΟΣ και πήρε βαθιά ανάσα ανακούφισης. Επιτέλους έκλεισε τους λογαριασμούς με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Αυτή τη φορά η νίκη ήταν δική της. Τώρα μπορούσε να χαλαρώσει, ακούγοντας αγαπημένα  Jazz κομμάτια!

Σε λίγο ακούστηκε να χτυπά δειλά-δειλά  η πόρτα και αυτό την έφερε σε επαφή με την πραγματικότητα. Ανοίγοντας αντίκρισε το χαρούμενο προσωπάκι της μικρής της κόρης, που κρατούσε στα χέρια της ένα τετράδιο και ένα χαρτάκι.
  • -         Μανούλα, να η πρόσκληση για το σχολικό μας θέατρο! Α! και κάτι άλλο! Έχω μια εργασία για το σχολείο, μα δεν καταλαβαίνω κάτι… Τι σημαίνει η λέξη  φιλαυτία, μαμά;
  • -         Αναλυτικά, θα σου εξηγήσω αργότερα και  σίγουρα θα καταλάβεις περισσότερα στο μέλλον, μα  τώρα θα σου πω κάτι που πρέπει πάντα να θυμάσαι: 
Η φιλαυτία, αγάπη μου, είναι σαν ένα ζευγάρι ξυλοπόδαρα, που κάνουν τον άνθρωπο ψηλό,χωρίς να τον κάνουν μεγάλο!  

Συνωμοσία του σύμπαντος, σκέφτηκε γελώντας, και πήρε στο χέρι το χαρτάκι  να διαβάσει την πρόσκληση…

                                    Μπραϊνώ Μαθηνού       14/3/2016



SELF-LOVE

The subject of today's post came up from a beautiful story
written by my good friend, Ino, who will always find
the door of my digital home open 
so that I can host her thoughts, her words and her images.

It was the words that brought us close to each other,
the words that tell stories,
that seek for the magic of language
as the ultimate fortress of an unnegotiable conquest.

They say that the self-loving person is the one that loves mirrors,
but cannot see what the others see in them.
But, when you love yourself so much,
don't you become dependent on what the others think of you?

Let's see what the story has to say.
Ino writes and phοtographs:

TO KISS … IS TO LOVE!

The day was ideal for writing… That rain that had been murmuring since early morning, as if it meant to bring a brainstorm in her mind…

She decisively sat at her desk. Today she had to put an end, to close the curtain on this novel she had been working on for a whole year now. She was on the last chapter and all this time she felt like living two parallel lives – hers and her heroine’s.

She could feel her beside her all the time, she could see her shadow. Her presence was so intense inside her and such was the impact on her that all too often she would forget this was a non-existent but fictional person. She could not bear with her any longer, despite being her own creation. Her personality was completely the opposite of her own. An egotistical individual, insincere, with a pinch of malice, whose excessive self-love had caused harm to her favourite people and had deprived herself of the little pleasures of life. She knew that kind of character all too well, that’s why she wanted so badly to erase her from her life for a second time. Back then she had been defeated… She could not stand to go through the same pain twice.

With the book being published, she would certainly have one success to her credit. Yet, the price she would pay for this success was exactly this identification she felt with her main character, to such a degree that release from her seemed painful and impossible. Today, however, all this would be over…

She wrote and wrote incessantly, losing all contact with time… The rain kept falling unstoppably, until the liberating moment came to define the END, letting out a deep sigh of relief. She had finally closed all accounts with the phantoms of the past and this time the victory was hers. She could now relax and listen to her favourite jazz music.


In a short while, there was a timid knock on her door, bringing her back to reality. On opening it, she saw the jolly little face of her young daughter holding a notebook and a piece of paper in her hand.
  • ·       Mommy, here is the invitation for our school’s theatrical play! Oh, and something else! I have a project for school, but I can’t understand something… What does the word self-love mean, mom?
  • ·       In detail I will explain it to you later and you will definitely realize more in the future, but for now I will tell you something you should remember always:

Self-love, my love, is like a pair of stilts, which can make someone taller without making them greater!

The universe conspired, she thought smiling, and took the piece of paper to read the invitation…

Braino Mathinou   14/3/2016

4 σχόλια:

  1. @Ινώ

    Δεν ξέρω αν η ιστοριούλα βγήκε έτσι αυθόρμητα, ή εσύ επίτηδες την έγραψες έτσι, ώστε να διαφαίνονται πολλά από πίσω. Γιατί εμένα δεν μου έμεινε μόνο το μήνυμα περί φιλαυτίας. Είδα το πόσο σημαντικό είναι να προσέχεις τις συναναστροφές σου (βλ "Μην κάνεις παρέα με λύκους, θα σε μάθουν να ουρλιάζεις. Κάνε παρέα με αετούς, να σε μάθουν να πετάς!"), για την πολύτροπη επιρροή που μπορούν να ασκήσουν. Η σημαντικότητα του Είναι μέσα απ' την γονεϊκή ιδιότητα, αφού ακούσια ή εκούσια είμαστε παραδείγματα στα παιδιά - κι όχι μόνο τις στιγμές που (νομίζουμε πως) επιλέγουμε εμείς. Άρα, πρωταρχική ανάγκη το "να κλείσουμε τους λογαριασμούς με τα φαντάσματα του παρελθόντος" και να εξομαλύνουμε μέσα μας ποικίλα ζητήματα.

    Γι' αυτό συγχαρητήρια και για τις φωτογραφίες, γιατί δείχνουν αυτήν ακριβώς τη συνοχή. Τα πρώτα λουλούδια, που γέρνουν αυτάρεσκα να καθρεφτιστούν στην επιφάνεια της λίμνης (thumbs up για το εφέ), αυτοθαυμάζοντας την ομορφιά και την χάρη τους. Και προς το τέλος ο ήλιος και το λουλούδι να στέκει έτσι απλά, και θα τολμούσα να κάνω τον παραλληλισμό τού μπουμπουκιού του με το μπουμπούκι των νέων ξεκινημάτων και των αναγεννήσεων.

    @Βασιλική

    Εδώ θα ταίριαζε αυτή η φωτογραφία.

    http://oi63.tinypic.com/5d5ag3.jpg

    Και, δυστυχώς ή ευτυχώς, έχει διαβαθμίσεις το κακό. Όσο τα μάτια δεν αποτραβιούνται απ' το είδωλο του καθρέφτη κι επιμένουν να ατενίζουν ηδυπαθώς, τότε η "βοή" των άλλων δεν έχει διόλου σημασία ή που μηχανεύονται τρόπους για να παίρνουν αυτό που θέλουν. Και σίγουρα δεν μένει εκεί το πράγμα, αφού αυτό πάει χεράκι και με άλλα κουσουράκια.

    Σας φιλώ αμφότερες!
    Πολύ όμορφη η συνεργασία σας, αλληλοσυμπληρωθήκατε μοναδικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το παραπάνω σχόλιο, δείχνει άτομο που δεν αρκέστηκε σε μια επιδερμική ανάγνωση μα εμβάθυνε επιτυχώς σε κάθε λέξη του κειμένου!
      Χαίρομαι πολύ γι’ αυτό, όπως και για την ιδιαίτερη προσοχή που έδωσες στις φωτογραφίες, οι οποίες αν και τραβήχτηκαν σε ανύποπτο χρόνο, ενίσχυσαν την όποια αξία του κειμένου.

      Διαγραφή
  2. Τα λόγια σου συμπλήρωσαν όμορφα αυτή την ανάρτηση, Lycippe. Σε ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εξαιρετική η συμμετοχή της Ινώς και δυνατό το μήνυμα που περνάει!
    Υπέροχη ιστορία και οι φωτογραφίες το ίδιο!
    Καλή σας εβδομάδα

    ΑπάντησηΔιαγραφή