Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

Ελεύθερη Βιβλιοθήκη: Ταξιδεύοντας τις ιδέες - Free Library: Travelling ideas

Πριν 7 μήνες, όταν έβαλα σε εφαρμογή την Ιδέα της Ελεύθερης Βιβλιοθήκης, δεν θα μπορούσα να φανταστώ τις προεκτάσεις μιας τέτοιας δράσης, ούτε φυσικά και τη μεγάλη απήχηση που θα είχε, όχι μόνο στον κύκλο των φίλων μου (που από αγάπη και μόνο θα δέχονταν να συμμετάσχουν), αλλά κυρίως σε ανθρώπους άγνωστους μέχρι σήμερα, από όλα τα μέρη της χώρας μας και του εξωτερικού.

Λένε πως μια ιδέα πρέπει να περάσει καιρός για να δεις αν είναι επιτυχημένη ή όχι - και αυτό είναι αλήθεια, γιατί μόνο η διάρκεια είναι το αλάνθαστο κριτήριο σε πρακτικές που δεν έχουν προηγούμενο μέτρο σύγκρισης. Όμως, όταν κάτι αφήνει ωραία αίσθηση στην καρδιά - μια ηρεμία ότι κάνεις το σωστό -  τότε ο χρόνος έρχεται απλά για να αποδείξει το αυτονόητο.

Έτσι αισθάνομαι - ότι μέσα από τις λέξεις των βιβλίων, που με κόπο και χαρά (και χρήματα) και χρόνο μάζευα για πολλά χρόνια, επικοινωνώ με ανθρώπους του είδους μου - αυτούς που δεν αφήνονται τόσο εύκολα στην ευκολία των καιρών μας, αυτούς που επιμένουν να αντιστέκονται στην ταχύτητα και το "χρονολόγιο" μιας ανελεύθερης κοινωνίας, όπου οι λέξεις δεν σημαίνουν τίποτα και οι ανθρώπινες σχέσεις περιορίζονται σε αλληλοεπιδράσεις στα κοινωνικά δίκτυα  και μια απέραντη μοναξιά. 

Τα Κανάλια μου σ' αυτό το εγχείρημα στάθηκαν βράχοι! Η Ινώ και η Δέσποινα έδωσαν υπόσταση στο Ταξίδι των Βιβλίων, αφιερώνοντας χρόνο για να διαβάσουν, να σχολιάσουν, να αναλογιστούν τον Επόμενο Σταθμό, να δώσουν ζωή σ' αυτή την Ιδέα. Επίσης, κατέθεσαν τις δικές τους ιδέες: το τετράδιο που συνοδεύει τα βιβλία ήταν ιδέα της Ινώς - η προσθήκη της πόλης του Επόμενου Σταθμού ήταν σημερινή ιδέα της Δέσποινας. 

Δεν μπορώ παρά να νιώθω ευτυχής ( με την βαθιά έννοια της λέξης - ότι προσφέρεις και αυτή η προσφορά σού επιστρέφεται με "τόκο"), και περισσότερο βέβαιη από ποτέ ότι στο δρόμο της ζωής, αργά ή γρήγορα, θα συναντηθείς με τους ομοίους σου.


Η Δέσποινα γράφει:


Η Γυναίκα της Πρώτης Σελίδας
Της Αίσέ Κουλίν

Θύελλα; Μελτεμάκι; Αύρα;

Μια γυναίκα με τα άπειρα πρόσωπα της θάλασσας… μια γυναίκα που δεν χωρούσε πουθενά κι όμως ήταν παντού γεμίζοντας τον χώρο, τον χρόνο, την σκέψη των γύρω και κοντά της… μια γυναίκα που έζησε πάμπολλες ζωές σε μία, που βίωσε όλη την γκάμα των αισθημάτων, που αξιώθηκε την λατρεία…

Πλησιάζει η Γιορτή της Ημέρας της Γυναίκας κι αναρωτιέμαι πόσες γυναίκες έχουν αφήσει, ή, καλύτερα, σε πόσες γυναίκες έχει επιτραπεί να φτιάξουν και ν’ αφήσουν τέτοια σφραγίδα… η Αϊλήν άνοιγε, έφτιαχνε δρόμους, δεν περίμενε να φτιαχτούν… και μετά περπατούσε αγέρωχη γνωρίζοντας την συνεισφορά της…

Πόση φαντασία έχει η ζωή!

‘Όλα του κόσμου τα καλά’ σ’ ένα κορίτσι και μάλιστα γεννημένο στην Τουρκία of all places – το λες και καπρίτσιο της μοίρας, το λες κισμέτ

Ένα μυθιστόρημα για μια ζωή ‘σαν μυθιστόρημα’ ή ‘πόσες ζωές χωρούν σε μία μόνον’…

Αδυνατώ να κατανοήσω το τι σήμαινε να συνυπάρχεις με μια τέτοια προσωπικότητα, for better or for worse – υποθέτω πως όσο θα την επιθυμούσα για σύμμαχο, άλλο τόσο ισχυρή αντίπαλος θα ήταν…

Αδυνατώ, ομοίως, να αντιληφθώ την ανάγκη της να βρίσκεται μαζί με κάποιον άντρα, κατά προτίμηση σύζυγο – ό,τι κ να σήμαινε αυτό για κείνην… για κάποιον λόγο, μου βγαίνει πιο εύκολο να συνταυτιστώ με τους άντρες της, να τους συνδράμω, να τους συμπονέσω μετά το πέρασμα του οδοστρωτήρα Αϊλήν…

Αν και γυναίκα συγγραφέας, η γραφή μου φάνηκε πολύ matter-of-fact, ίσως λόγω της δημοσιογραφικής της ιδιότητας – με ξένισε στην αρχή: ποιος ξέρει τι περίμενα από μια Τουρκάλα συγγραφέα… στη συνέχεια, συνήθισα, παρασύρθηκα και οι τελευταίες σελίδες με άφησαν on my toes παρόλο που ήξερα εξ αρχής την κατάληξη…

Παράξενο!

Ενώ ξεκίνησα το διάβασμα γνωρίζοντας πως επρόκειτο για βιογραφία – έχοντας διαβάσει το οπισθόφυλλο, στην πορεία βεβαιώνομαι πως έχω κάνει λάθος: αποκλείεται, δεν γίνεται νάχουν συμβεί όλα αυτά σε μια γυναίκα! Αλλά, πάλι, αναγνωρίζω γεγονότα, πρόσωπα… ε, ‘μυθοπλασία βασισμένη σε ιστορικά γεγονότα’, επιμένω… μέχρι που, κάπου στη σελίδα 350, αξιώνομαι να δω τυχαία τις φωτό στο τέλος του βιβλίου – άρα, ΗΤΑΝ αληθινή ιστορία! Σαν ψέμματα…

Η Βασιλική δείχνει ν’ αγαπά τα μεγάλα πολυπρόσωπα μυθιστορήματα, αφού έτσι δίνεται η δυνατότητα στον/ στην συγγραφέα να πλάσει τους ήρωες και τις ηρωίδες, να τους αγαπήσει, να τους ολοκληρώσει, να τους φτάσει όσο ψηλά ή χαμηλά επιλέξουν – σπουδαίο προνόμιο να δύνασαι ν’ απολαύσεις το ξετύλιγμα του χρόνου! Αλλά και η ευθύνη μεγαλύτερη: να σεβαστείς την έννοια του χρόνου μιας και μειώνονται οι δυνατότητες δικαιολογίας ή διαφυγής…

Η Ιωάννα, φίλη από το Πανεπιστήμιο, στην Αθήνα, είναι η επόμενη που θα γνωριστεί με την Αϊλήν… πανεύκολη επιλογή: διαβάζει πολύ, φτάνει βαθιά και οι αισθητήρες της πάντα ευαίσθητοι… επιπλέον, ζει στην Αλεξανδρούπολη πια, επισκέπτεται την γείτονα χώρα συχνά και δεν δείχνει να την χορταίνει… μάλιστα, εδώ και καιρό εντρυφεί στην τουρκική γλώσσα, έχει φίλους Τούρκους… μιλά για την Πόλη με λατρεία, πάντα..

Μαζί της πρωτοταξίδεψα εκεί, οπότε δικαιωματικά η σκυτάλη είναι δική της!

Ιωάννα, enjoy!

Βασιλική, Ευχαριστώ!

Δέσποινα, Βόλος, 5/ 03/ 2016


The Bookshop, by Anton Pieck, 1930

Seven months ago, when I put the Idea of the Free Library in motion, I could neither have foreseen the ramifications of such an action, nor, as is natural, the great acceptance it would have, not only in my circle of friends (who would accept to participate out of love), but mostly to people unknown to me till today, from all parts of our country and from abroad.

They say that it takes time to see whether an idea is successful or not - and that is true, because the only infallible criterion in practices without prior measure of comparison is duration in time. Yet, when something leaves a nice feeling in the heart - a peacefulness that comes from doing the right thing - then, time comes only to prove the self-obvious.

This is how I feel - that, through the words of books, which I have collected over the years with labour and joy (and money) and time, I am communicating with people of my kind - those ones who do not surrender so easily to the ease of our times, those who insist on resisting to the speed and the "timeline" of an unfree society, where words have no meaning and human relationships are restricted to interactions through the social media and an immense loneliness.

My Canals in this venture have proven to be rock solid! Ino and Despina gave life to the Journey of Books, dedicating time to read, to comment, to consider the Next Station, to breathe air to this Idea. Also, they have deposited their own ideas: the notebook that accompanies the books was Ino's idea - the addition of the city of the Next Station was Despina's idea just today.

I cannot but feel blessed (in the deep meaning of the word - that you offer and this offer is returned to you with "interest"), and more certain than ever that on the path of life you will , sooner or later, meet with your equals.



Despina writes:

The Woman of the Front Page
By Ayse Kulin

A storm? A yearly wind? A breeze?

A woman with the infinite faces of the sea… a woman that could fit nowhere and, yet, she was everywhere filling the space, the time the thoughts of those around and near her… a woman who lived multiple lives in one, who experiences all the gamut of feelings, who was fortunate with adoration…

As the celebration of the Woman’s Day is nearing, I wonder how many women have left, or, rather, how many women has been permitted to make and leave such a mark… Aylin opened, paved ways, did not expect to be made… and then she walked along them fully aware of her contribution.

How much imagination does life have!

“All the goods of the world” in a girl, born in Turkey of all places – you can call it a whim of fate, or kismet

A novel for a life “like a novel” or “how many lives can fit in just one”…

I cannot begin to grasp what it meant to co-exist with such a personality, for better or for worse – I guess the more I would have wanted her my ally, the stronger an opponent she would have been…

I, equally, fail to conceive her need to be with a man, preferably a husband – whatever this might have meant to her… for some reason, it seems to me easier to identify myself with her men, to assist them, to sympathize with them after the passing of the road-roller Aylin

Although a woman author, the writing seemed to me very matter-of-fact, perhaps due to her journalistic capacity – it felt odd in the beginning: who knows what I expected from a Turkish write… later, I got used to it, got carried away and the last pages left me on my toes although I knew from the start how things would end up.

Odd!

Even though I began reading knowing that it was a biography – having read the back cover, on the way I am sure that I have made a mistake: there’s no way, it is impossible for all these to have happened to one woman! Still, again, I recognize the facts, the faces… well, “fiction based on historical facts” I insist… until, somewhere on page 350, I happen to see the photos at the end of the book – so, IT WAS a true story! Like a fairytale…

Vassiliki seems to love voluminous multi-character novels, since in this way the author gets the chance to mould heroes and heroines, love them, complete them, get them to choose how high or low they will reach – a great privilege to be able to savour the unfolding of time! But the responsibility is equally heavy: to respect the notion of time since the potential for excuses or evasion are dwindling.

Ioanna, a friend from the University in Athens, is next to meet Aylin… too easy a choice: she reads a lot, reaches deep and her sensors are always sensitive… plus, she lives in Alexandroupoli now, frequently visits the neighbouring country and she seems not to get enough of it… as a matter of fact, for quite some time now she indulges in the Turkish language, has Turkish friends… speaks of Istanbul with adoration, always…

Together with her I first travelled there, therefore, the scytale is rightfully hers!


Ioanna, enjoy!

Vassiliki, Thank you!

Despina, Volos, 5/ 3/ 2016

2 σχόλια:

  1. Βασιλική,
    πόσο χαίρομαι που εξαρχής με ενέταξες σ' αυτήν την διαδικασία/ συναλλαγή/ μοιρασιά/ αλληλοκάλυψη/ δέσμευση...
    Τι τιμή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αργά ή γρήγορα θα συναντιόμασταν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή