Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2016

Η Κομψότητα του Σκαντζόχοιρου - The Elegance of the Hedgehog

της Μυριέλ Μπαρμπερί / by Muriel Barbery

Πρόκειται για έναν λογοτεχνικό θησαυρό, ο οποίος ήταν κρυμμένος για πολλά χρόνια 
στα ράφια μου, πίσω από άλλα, πιο ογκώδη βιβλία.

Αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα να το διαβάσω, αν και δεν ήξερα τίποτα 
για τη συγγραφέα και παρόλο που ο τίτλος μού ήταν λίγο απωθητικός.

Ανακάλυψα έναν αναπάντεχο θησαυρό!
Μη μπορώντας να το αφήσω από τα χέρια μου, 
για 3 μέρες ζούσα στους ρυθμούς των λέξεων της κυρίας Μπαρμπερί,
ανακαλύπτοντας την κομψότητα της γλώσσας, του ύφους 
και της Τέχνης του Λόγου που οδηγεί στην Ομορφιά -
- μακριά από τη μιζέρια της καθημερινότητας
και των κοινωνικών συμβάσεων.

Είναι από τα ωραιότερα διαβάσματα που έχω κάνει
την τελευταία δεκαετία.
Με δυσκολία επέλεξα κάποια αποσπάσματα για αυτό εδώ το κείμενο.
Όλο το βιβλίο είναι υπέροχο...

"Εγώ όμως κατάλαβα πολύ νωρίς πως μια ζωή περνάει μέσα σε απειροελάχιστο χρόνο, παρατηρώντας απλά τους ενήλικες γύρω μου, τόσο βιαστικούς, τόσο πιεσμένους από τον χρόνο, τόσο άπληστους για το τώρα ώστε δε σκέφτονται το αύριο...
Αλλά φοβόμαστε το αύριο, επειδή δεν μπορούμε να χτίσουμε το παρόν, λέμε στον εαυτό μας πως θα τα καταφέρουμε αύριο και το παιχνίδι είναι χαμένο..."

"Τι θα πει αριστοκράτισσα;
Μια γυναίκα που δεν την αγγίζει η χυδαιότητα, παρότι την περιβάλλει."

"Ας έχεις μία και μοναδική φίλη, αρκεί να την διάλεξες σωστά."

"Εκείνες τις μέρες, χρειάζεσαι απελπισμένα την Τέχνη. Ευελπιστείς διακαώς να επανασυνδεθείς με την πνευματική σου ψευδαίσθηση, επιθυμείς παθιασμένα κάτι που θα σε σώσει από το βιολογικό πεπρωμένο, ώστε να μην εκδιωχθούν από τούτο τον κόσμο η ποίηση και το μεγαλείο."

"Τότε ένιωσα ένα δυνατό συναίσθημα ευτυχίας. 
Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που συναντώ κάποιον, 
το πεπρωμένο του οποίου δεν είναι προβλέψιμο, 
που οι δρόμοι της ζωής παραμένουν ανοιχτοί γι' αυτόν, 
κάποιον γεμάτο φρεσκάδα και πιθανότητες."

Είμαι ευγνώμων στη συγγραφέα ειδικά για το τελευταίο απόσπασμα. Κατάφερε με λίγες μόνο λέξεις να περιγράψει έναν κόσμο που μάταια πάλευα να εξηγήσω...


It is about a literary treasure, which remained hidden for many years 
on my shelves, behind other, more voluminous books.

I decided that it was time for me to read it, although I knew nothing 
of the author and the title seemed a little repelling.

I discovered an unexpected treasure!
Not being able to put it down, I spent 3 days
living by the beat of Madame Barbery's words,
rediscovering the elegance of the language, the style
and the Art of Words which leads to Beauty -
far from the misery of everyday life
and social conventions.

It is one of the most marvellous readings I have done
this past decade.
It was with difficulty that I chose a few extracts for this article.
The whole of the book is beautiful...

"However, I realised too early that a life passes by in infinitesimal time, 
only by observing the adults around me, always being in such a haste, 
under such pressure from time, 
so greedy for the present that they cannot think of tomorrow...
But we are afraid of tomorrow, because we can't build the present, 
so we tell ourselves that we will make it happen tommorrow and the game is lost..."

What is a lady of class?
A woman not touched by vulgarity, despite being surrounded by it."

"It doesn't matter having one sole friend, as long as you have chosen her wisely."

"Those days, you are in desperate need of Art. You fervently seek to reunite with your spiritual illusion, you passionately long for something that will save you from your biological destiny, so that poetry and grandeur are not evicted from this world."

"It was then that I felt a powerful sentiment of happiness. 
It is the first time in my life that I meet someone, 
whose destiny is not predictable, 
whose roads of life remain open for them, 
someone filled with freshness and potential."

I am grateful to the author particularly for this last extract. In only a few words she managed to describe a world I strove in vain to express...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου