Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016

Εγκλήματα και Τιμωρίες - Crimes and Punishments

Vincent van Gogh, Oleanders, 1888

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, οι Ερινύες ήταν χθόνιες θεότητες που κυνηγούσαν όσους είχαν διαπράξει εγκλήματα κατά της φυσικής και ηθικής τάξης των πραγμάτων. Ήταν η Αληκτώ ( η οργή και η μανία), η Μέγαιρα (το μίσος και ο φθόνος) και η Τισιφόνη (η εκδίκηση του φόνου).

Τα μικρά, καθημερινά πταίσματα, οι αδικίες και οι πρόχειρες, "κατά συνθήκην" κριτικές ανθρώπων και συμπεριφορών φαίνεται να εισχωρούν στον πυρήνα της προσωπικότητάς μας, αλλοιώνουν και μεταλλάσσουν τους ηθικούς μας κώδικες, μετατρέποντάς μας σε πικρόχολα, μνησίκακα ανθρωπάκια που κοιτούν πιο πολύ το έδαφος από τον ουρανό.

Οι Ρασκόλνικωφ της εποχής μας έχουν απολέσει ένα πολύ βασικό συστατικό της ανθρώπινης φύσης - την αίσθηση του δικαίου - που δεν σχετίζεται με την ποινική τιμωρία, αλλά με την ηθική αντοχή και ανοχή του εσωτερικού κώδικα κάθε νοήμονος όντος. 

Ο Ρεντιόν του Ντοστογιέφσκι παλεύει με τις "ερινύες" του, με τον φόβο, όχι τόσο του νόμου των ανθρώπων, αλλά με τον φόβο του εαυτού του, που απεγνωσμένα θέλει να απαλλαγεί από τα δεσμά της "ατιμωρισίας". Γιατί μέσα στον ανθρώπινο πυρήνα υπάρχει αυτό που λέμε "συνείδηση" - μια βαθιά, γνωστή μας φωνή που δεν παύει να μας κρίνει για κάθε μας πράξη ή απουσία πράξης και ορίζει - είτε το θέλουμε είτε όχι - το μέτρο της ανθρωπιάς μας.

Ανακαλώντας τους Ρασκόλνικωφ, τους Ιαβέρηδες και τους Ορέστες της παγκόσμιας λογοτεχνίας, δεν μπορεί κανείς να μην αναγνωρίσει τη δύναμη της συνείδησης στο ανθρώπινο είδος, που ακόμα και στους πιο διεφθαρμένους ανάμεσά μας παραμένει το αγκάθι που αναστατώνει τον φαινομενικά μακάριο ύπνο τους.



According to the Greek mythology, the Erinyes (also known as the Furies) were infernal deities who pursued those who had committed crimes against the natural and ethical order of things. They were Alekto (unceasing in anger), Megaera (grudging and jealous) and Tisiphone (avenger of murder).

Our little, everyday misdemeanors, the faults and light-hearted, circumstantial judgements of people and beahaviours seem to leak into our core of personality, corrupt and alter our moral codes, turning us into acrimonious, resentful little people who look more to the ground than the sky.

The Raskolnikovs of our time have lost a very basic ingredient of human nature - the sense of fairness - which has nothing to do with penal punishment, but with the ethical resilience and tolerance of each intelligent being's inner code.

Dostoyevski's Redion struggles with his "erinyes", with the fear, not so much of human law, but the fear of himself who desperately seeks to get rid of the bonds of "non-punishment". Because inside every human core lies what we call "conscience" - a deep, familiar voice that never ceases to judge our every action or lack of action and defines - whether we like it or not - the measure of our humanity.

Recalling the Raskolnikovs, the Javerts and the Orestes of world literature, one cannot help but acknowledge the power of conscience in human nature, which even in the most corrupted among us is the thorn that disrupts their seemingly blissful sleep.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου