Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2016

Το Σμήνος πετάει μακριά μέσα από το Κανάλι 2 (Δέσποινα)- The Cloud flies away through Canal 2 (Despina)

Πολύ μεγάλη χαρά για την Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου!
Το Σμήνος των Σπουργιτιών του Τακάσι Ματσουόκα πετάει ήδη μακριά μέσα από το Δεύτερο Κανάλι μου - τη Δέσποινα.

Η Δέσποινα γράφει:


1/01/2016

Άργησε πολύ να ολοκληρωθεί το διάβασμα αυτού του βιβλίου: πολυσέλιδο, πολυπρόσωπο και, φορές, οδυνηρό…

να συνυπολογιστεί, επίσης, πως μαζί ολοκληρώθηκε κι ένα οδοιπορικό – κι όλα όσα κουραστικά κι ενδιαφέροντα το συναπαρτίζουν, σε μια χώρα που ποτέ δεν επεδίωξα να επισκεφθώ…

και παρακολούθησα τον τρόπο ζωής ενός λαού στα όρια του μύθου, έμαθα, θαύμασα και τρόμαξα με την ανθρώπινη φύση, την ύπαρξη και την έλλειψη ορίων της, το μεγαλείο της, το φως και τα σκοτάδια της…

και υποχρεώθηκα σε αναθεώρηση ιδεών και αξιών… και αναρωτήθηκα, πάλι, για το φορτίο που φέρουν οι λέξεις αξίες, δικαίωση, υπόσχεση, αποδοχή, απώλεια, δογματισμός κι ένα σωρό άλλες σπουδαίες και ασήκωτες…

Αλήθεια, πόσα χωρά άραγε μια ανθρώπινη ζωή;!

Άπειρα, αφού εμπεριέχονται και τα μη μετρήσιμα, τα μη απτά, τα μη αμέσως αντιληπτά, τα μη ανιχνεύσιμα, τα εν δυνάμει… ίσως, κατανοώντας, αποδεχόμενοι τα αναρίθμητα εντυπώματα στην ψυχή, να καταφέρουμε να λιγοστέψουμε τις απαιτήσεις από τον εαυτό μας, να απαλύνουμε τις, όποιες, τύψεις και να επουλώσουμε τα τραύματα που φέρουμε – εκείνα τα κρυφά, τα επιμελώς κρυμμένα… και ίσως καταφέρουμε να αποδεχθούμε εαυτόν… και, ακόμη – ακόμη, να τον αγαπήσουμε και λιγουλάκι δίχως τόσες πολλές ενοχές και αντιστάσεις…

Στο κάτω-κάτω ήμασταν/ είμαστε σε αποστολή… και οι εντολές βαρύ φορτίο…

Άργησε να κλειστεί το επόμενο ταξίδι αυτού του βιβλίου… ο λόγος; Ένοιωθα πως άντρας ‘έπρεπε’ να το διαβάσει μετά από μένα και δεν το διαπραγματευόμουν επ’ ουδενί…

Ναι, αλλά ποιος;!

Μεγάλη η ευθύνη, αρκετοί οι υποψήφιοι και ξαφνικά ήξερα και ήταν απολύτως προφανές – μα γιατί αναρωτιόμουν τόσον καιρό;!

Ο Νίκος - φίλος κι αδελφός, θα κατανοούσε αμέσως όλα όσα φώναζε ή αποσιωπούσε – κυρίως αυτά, το βιβλίο: ο ίδιος φέρει ένα ισχυρό αξιακό σύστημα παραμένοντας πολεμιστής, του φωτός τώρα πια… του το παραδίδω με την ευχή να συγχωρήσει κ να συγχωρηθεί και με την ελπίδα να είναι πολύ εύκολη η επόμενη σκυτάλη…

Ευχαριστώ, Βασιλική!


Εγώ ευχαριστώ, Δέσποινα, για το υπέροχο κείμενο - παρόλο που μου έβαλες αρκετά δύσκολα όταν ήρθε η ώρα να το μεταφράσω - και για τη συμμετοχή σου στην Ιδέα μου!




A great joy for my Free Library!
The Cloud of Sparrows by Takashi Matsuoka is already flying away through my Second Canal - Despina.

Despina writes:

1/01/2016
It took too long to complete the reading of this book: multi-paged, multi-faced and, at times, painful…

also count in that together with it, there was completed a pilgrimage – and all those tiring and interesting things that come together with it, to a country I never intended to visit…

and I followed the way of life of a people on the border of a myth, I learned, I admired and got scared with human nature, the presence and lack of its limits, its grandeur, its light and darknesses…

and I was forced to a revision of ideas and values…

and I wondered, once again, over the load being carried by words like values, justice, promise, acceptance, loss, dogmatism and so many other ones so great and unbearable…

How much can a human life take, I wonder?!

Infinite, since there are also included the non-countable ones, the intangible, the not-so-rapidly perceptible, the would-be ones… perhaps, comprehending, accepting the innumerable imprints on the soul, we could cut short the demands we have from ourselves, we could appease the whatever quilt and heal the wounds we bear – those hidden ones, the meticulously concealed ones… and we could perhaps manage to accept ourselves… and even more, love ourselves a bit without so much guilt and inhibitions.

After all, we were / are on a mission… and the orders a heavy burden…

It took long to book the next travel of this book …the reason? I saw fit that a “man” should read it after me and I would not negotiate it in any way…

Yes, but who?!

Heavy the responsibility, many the candidates and all of a sudden I knew and it was totally obvious – why was I pondering for so long?!

Nikos – friend and brother – would immediately understand all these that this book was shouting or silencing – mainly these: he himself bears a strong value system insisting on being a warrior, of light now… and I am handing it to him with the wish to forgive and be forgiven and the hope for the next baton to be very easy…

Thank you, Vassiliki!


I thank you, Despina, for this wonderful text - although you gave me a hard time when I had to translate it - and for your participation in my Idea!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου