Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2015

Η Απόγνωση κι Εμείς - Despair and Us

Τι είναι απόγνωση στις μέρες μας;
Σύμφωνα με τους ειδικούς, ο ορισμός της συνοψίζεται στην κάτωθι σύντομη και περιεκτική περιγραφή:

"Δείχνω να ζω μια ικανοποιητική ζωή. Αλλά, κάτω από τη επιφάνεια, η απόγνωση κυριαρχεί.
Μου λείπει το θάρρος: το θάρρος είτε ν'αλλάξω τη ζωή μου είτε να συνεχίσω να τη ζω. Έχω χάσει από τα μάτια μου το γιατί ζω - τον σκοπό που υπάρχω. Με απασχολεί πολύ το ότι γερνάω."

Αναγνωρίζουμε μέσα σ'αυτή την περιγραφή λίγο από τον εαυτό μας;
Ο Μίλαν Κούντερα έλεγε ότι η μεγαλύτερη απόλαυση είναι να σε θαυμάζουν κι είναι πολύ πιθανό ο σύγχρονος άνθρωπος να έχει οδηγηθεί σ'αυτή την παγίδα - να επιδιώκει να γίνεται αρεστός και αποδεκτός από τους άλλους και γενικά από το κοινωνικό σύστημα - αφήνοντας στην άκρη αυτό που πραγματικά είναι, τον αληθινό του εαυτό.
Γρήγορα αυτή η εκχώρηση της αλήθειας του καθένα φανερώνει το τρομακτικό της πρόσωπο, αφαιρώντας μας κάθε ελευθερία βούλησης, μετατρέποντάς μας σε μαριονέτες που άγονται και φέρονται από την κοινή γνώμη, η οποία μπορεί να διαλαλεί ότι εκτιμά και θαυμάζει τις ικανότητές μας, αλλά στην ουσία, μας ταΐζει με την τροφή που πάντα έδινε στους κυνηγούς του χειροκροτήματος - μια ψευδή αίσθηση αγάπης και ασφάλειας ή, πιο σκληρά, μια θέση στην αγέλη.
Η ελευθερία ανέκαθεν ορίζονταν ως το θάρρος να είσαι ο εαυτός σου - με ή χωρίς μάρτυρες Πόσα απ'αυτά που κάνουμε στη διάρκεια της μέρας μας - για να μην πω στη διάρκεια αυτής της ζωής - θα συνεχίζαμε να τα κάνουμε αν δεν τα ήξερε ή δεν τα έβλεπε κανείς;
Νομίζω ότι η απάντηση καθορίζει τον βαθμό της απόγνωσης που βιώνει ο καθένας από εμάς. Καθώς γράφω, μου 'ρχεται στο νου το τραγούδι του Λέοναρντ Κοέν "Χόρεψέ με μέχρι το τέλος της αγάπης" και θυμάμαι τους στίχους που τώρα, στην ώριμη ηλικία, επιτέλους αποκτούν νόημα:
"Ω, άσε με να δω την ομορφιά σου
όταν θα φύγουν οι μάρτυρες..."
Ένα υπέροχο τραγούδι για τις αγάπες που δεν χρειάζονται μάρτυρες, που δεν τραβούν τον δρόμο της απόγνωσης...

________________________________________________

What is despair in our days?
According to the experts, its definition is summarised in the short yet eloquent description below:

"I seem to be leading a satisfactory life. But, beneath the surface, despair rules. I lack courage: the courage to either change my life or keep on living it. I've lost sight of why I live - of the purpose of my existence. I am too preoccupied with the fact that I am getting old." 

Do we recognise a little part of ourselves in this description?
Author Milan Koundera said that the greatest pleasure is to be admired and it is very likely that modern man has been led into this trap - to pursue getting liked and accepted by others and by the social system in general - leaving aside what he/she truly is, their real self.
Soon this concession of truth shows its horrible face, taking away any freedom of will, turning us into puppets which are swung back and forth by public opinion, which may be crying to value and admire our skills, but, in essence, keeps feeding us with the food it has always given to the applause hunters - a false sense of love and security or, more cruelly, a place in the pack.
Freedom has always been defined as the courage to be yourself - with or without witnesses. How much of what we do during our day - let alone during this life - would we still be doing if no one knew about or seen them?
I think the answer defines the degree of despair each one of us is experiencing. As I write, Leonard Cohen's song "Dance me to the end of love" comes to mind and I remember the lyrics that now, in ripe age, finally make sense:
"Oh, let me see your beauty
when the witnesses are gone..."
A wonderful song about the love which does not need witnesses, which does not head for the road to despair...



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου