Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2015

Φθινοπωρινά Λόγια - Autumn Words


Σαν του φθινοπώρου τα κίτρινα φύλλα…
Ένα φθινοπωρινό απόγευμα…
 Μια φιλική κουβέντα δίπλα σ’ ένα γέρικο δέντρο, που μάταια πασχίζει να κρατήσει στα κλαδιά του μερικά κιτρινισμένα φύλλα που ετοιμάζονται να βρουν τον δρόμο προς το νοτισμένο χώμα…
 Κι ένας σωρός από πεσμένα φύλλα που ήδη υπέκυψαν στου ανέμου την πνοή…
Όλα τα παραπάνω συνθέτουν ένα μοναδικό σκηνικό, απ΄ αυτά που μόνο η φύση μπορεί να εμπνευστεί!

Υποκλινόμενη στην ομορφιά της και νιώθοντας ευγνωμοσύνη, της επιστρέφω την όμορφη στιγμή, με το παρακάτω ποίημα…

Like autumn's yellow leaves…
An autumn afternoon...
A friendly talk by an old tree, in vain struggling to keep on its branches a few yellowish leaves that are ready to find their way towards the wet soil...
And a pile of fallen leaves that has already succumbed to the breeze of the wind...
All of the above compose a unique scenery, of the ones only nature can be inspired to produce!
Bowing to its beauty and feeling grateful, I return the beautiful moment, with the poem below...




"ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ"
Του Σεπτέμβρη τα φύλλα πεσμένα
σωρούς σχηματίζουν στη γη…
Δείχνουν αδύναμα, τρωτά , μα ξεγελούν!
Δύναμη έχουν πολύ, γιατί ένας κόσμος πεθαίνει
μα ένας καινούργιος γεννιέται…
Ο θάνατός τους  χαρίζει ζωή,
η ύπαρξή τους σημαντική!

Σαν μεγάλος σωρός από φύλλα
κατακίτρινα ή μαυρισμένα
οι κακές αναμνήσεις,
ριγμένες στης ψυχής μας το χώμα
πασχίζουν ρίζες να βγάλουν
να μεγαλώσουν, να κυριεύσουν, να εξοντώσουν…
Η δύναμή τους σημαντική!
Δίνουνε θάνατο, παίρνουν ζωή…


Κάνε Θεέ μου, βοριάς δυνατά να φυσήξει
στης ψυχής τα σοκάκια να μπει,
αναμνήσεις κακές να μας πάρει
και της λήθης τον δρόμο να βρει,
γιατί μόνο φαρμάκι και πίκρα μάς δίνουν
σαν βρίσκονται όλες εκεί!

                                                                                      Μπραϊνώ   Μαθηνού
                                                                                               30/9/2015


"MEMORIES"

Fallen the leaves of September
making piles on the ground...
They seem weak, vulnerable but deceive!
Great strength they have, for a world is dying 
but another one is born...
Their death gives life, 
their existence essential!

Like a huge pile of leaves
all yellow or blackened
are the bad memories, 
thrown on our soul's soil
they struggle to take root
to grow, to conquer, to eliminate...
Their strength essential!
They give death, they take life...

Oh, Lord, make the north wind blow strong
in our soul's narrow alleys to enter, 
to take bad memories along its path
and find the road to oblivion, 
for they only give us poison and bitterness 
when they come together in that place!

Braino Mathinou
30/9/2015



2 σχόλια:

  1. ένας κόσμος πεθαίνει
    μα ένας καινούργιος γεννιέται…

    ο κύκλος της ζωής!
    Πολύ όμορφο ποίημα!
    Φιλιά και στις δύο ♥

    Καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σ΄ευχαριστούμε κι ευχόμαστε να έχεις ένα δημιουργικό φθινόπωρο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή