Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2015

Ένας σοφός - απλός άνθρωπος ( A wise - simple man )

Φέτος το καλοκαίρι, ξαναδιάβασα το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ "Η Θεραπεία του Σοπενάουερ". Σημείωσα τα εξής:

"Ο σοφός άνθρωπος δεν θα περάσει τη ζωή του κυνηγώντας την αποδοχή και τη φιλία των άλλων. Κάτι τέτοιο είναι εντελώς επιφανειακό. 
Η δημοτικότητα δεν ορίζει ποια είναι η αλήθεια ή ποιο είναι το καλό. Το αντίθετο! Είναι οδοστρωτήρας, είναι υποβιβασμός. 
Είναι πολύ καλύτερο ν' αναζητάει κανείς μέσα του τις αξίες και τους στόχους του."

ΑΡΘΟΥΡ ΣΟΠΕΝΑΟΥΕΡ


This summer I re-read Irvin D. Yalom's "The Schopenhauer Cure". This is what I noted down:

"Wise men will not waste their lives chasing the acceptance and friendship of others. 
Something like this is totally superficial.
Popularity does not determine what the truth is or what is good. Quite the opposite! It is a road-roller, it is degradation.
People had better look inside themselves for their values and purposes."
ARTHUR SCHOPENHAUER



Ξαναθυμήθηκα τα λόγια της Έλεν Κέλερ: "Η λογοτεχνία είναι η Ουτοπία μου." και αναρωτήθηκα ποια να είναι η ονειρική πολιτεία για την κοινωνία μας - την κοινωνία των Like. Το πάτημα του κουμπιού που δεν απαιτεί προσπάθεια, που δεν χρειάζεται χρόνο πάνω από 1 δευτερόλεπτο, πόσο ειλικρινές μπορεί να είναι; Πόση ισχύ μπορεί να έχει για να καθορίζει την υπόστασή μας και τις διαθέσεις μας;
Από τα Like που ανταλλάσσουμε καθημερινά, πόσα πραγματικά εννοούμε; Είναι αυτή η "ανάγκη - οδοστρωτήρας" για δημοτικότητα και αποδοχή που είναι τόσο επιτακτική, νομίζω. Ίσως θα έπρεπε να προβάλλουμε μια μικρή αντίσταση, όποτε αυτό είναι εφικτό, ή έστω να γνωρίζουμε την αλήθεια πίσω από κάθε χαρά που κάνουμε όταν κάποιος "φίλος" χαρίζει το δευτερόλεπτό του για εμάς.

Αυτή τη στιγμή, η οθόνη της τηλεόρασης δείχνει έναν πολιτικό να μιλάει κι εγώ πατάω, χωρίς ενοχές, τη σίγαση για να χαρώ τις λέξεις μου και να ψάξω τη μελωδία που θα ταιριάξει με αυτές.

I recalled Hellen Keller's words: "Litearature is my Utopia." and I wondered what could be the dreamy place for our society - our society of Likes. The push of a button which does not require effort, which does not take more than second of our time, how earnest can it be? How much power can it have so as to define our existence and our moods?
Of all the Likes we share every day, how many do we really mean? It's this "road-roller - need" for popularity and acceptance that is so imperative, I reckon. Perhaps we could put up a little resistance, whenever possible, or at least be aware of the truth behind every joy we experience when a "friend" spares their second for us.

Right now, the television screen shows a politician talking and I press, without remorse, "mute" so that I can savour my words and search for the melody to match them.





Πρώτη φορά που τους άκουσα ήταν στο λύκειο - πολλά χρόνια πίσω - κι, όμως η συγκίνηση, ακούγοντάς τους ξανά - μοιάζει σχεδόν μια ζωή μετά -  παραμένει η ίδια...  

"Γίνε ένας απλός άνθρωπος. Γίνε κάτι που θα αγαπάς και θα καταλαβαίνεις.."
LYNYRD SKYNYRD 
[όποιος έφτιαξε το βίντεο ήταν στο μυαλό μου - απλά τέλειο!]

The first time I heard them was in high school - many years back - and, yet, the emotion, listening to them again - it feels like almost a lifetime later - remains the same...

"Be a simple kind of man. Be something you'll love and understand..."
LYNYRD SKYNYRD
[the guy who made the video was on my mind - just perfect!] 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου