Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2015

Το Πλήρωμα του Χρόνου - The Fullness of Time

ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Λέγεται ότι ένα από τα αναγνωρίσιμα σημάδια της ωρίμανσης του ανθρώπου είναι η αντίληψη της σχέσης αιτίας και αποτελέσματος, ή πιο απλά, πράξης και συνεπειών αυτής. Δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω την αλήθεια πίσω από αυτό, έστω κι αν οι κανόνες της φυσικής επιστήμης μικρή σχέση – θα υποστήριζαν πολλοί – μπορούν να έχουν με την ωριμότητα του ατόμου και την εξέλιξη της προσωπικότητάς του.

Ενώ είναι πολύ εύκολο για τον άνθρωπο να καταλάβει κάτι απτό (όπως το ότι ένα ποτήρι μάλλον θα σπάσει αν το ρίξεις στο πάτωμα), είναι εξαιρετικά δύσκολο να συνδέσει τις πράξεις του ή, ακόμη πιο απαιτητικό, τις συμπεριφορές του με τις αντίστοιχες συνέπειες αυτών.

Η μόδα των τελευταίων χρόνων να αποδίδουμε στο σύμπαν συνωμοτικές προθέσεις αναδεικνύει ακριβώς αυτή την υποψία των περισσοτέρων από εμάς ότι κάποια σχέση πρέπει να υπάρχει ανάμεσα σ’αυτά που κάνουμε, που δίνουμε ή παίρνουμε και σ’αυτά που εισπράττουμε στη ζωή.

Φαίνεται ότι με την πάροδο των χρόνων αυτή η υποψία μετατρέπεται, αργά αλλά σταθερά, σε βεβαιότητα και τότε πράγματι μπορούμε να δούμε καθαρά ότι κερδίζουμε μόνο αυτά που δώσαμε. Καμιά από τις αναποδιές της ζωής δεν μένει ανεξήγητη – κανένα από τα δώρα της δεν έρχεται άξαφνα. Ίσως να ποικίλουν οι εκφάνσεις αυτών των εισπράξεων, όμως δύσκολα λαθεύει η εσωτερική μας πυξίδα.

Αν αδικήσαμε παρασυρμένοι από αλαζονεία και ματαιοδοξία, αν αρνηθήκαμε να δώσουμε βοήθεια, αν προσφέραμε σιωπηλή αλληλεγγύη, αν μεταμελήσαμε για συμπεριφορές, αν…
...έρχεται πάντα το πλήρωμα του χρόνου – η ώρα που η ζωή θα κάνει ταμείο μαζί μας και θα κληθούμε να λάβουμε ή να πληρώσουμε.

Γι’αυτό την επόμενη φορά που θα αναρωτηθούμε «γιατί;» ή «γιατί σε μένα;», ας κάνουμε μια αναδρομή στα πεπραγμένα μας. Η απάντηση είναι εκεί! Τώρα, αν είμαστε έτοιμοι να την αναγνωρίσουμε ή όχι, αυτό είναι άλλο θέμα – αποκλειστικά δικό μας!


THE FULLNESS OF TIME

One of the recognizable signs of maturity in people is said to be the comprehension of the relation between cause and effect, or more simply, action and its consequences. I cannot help but see the truth behind this, even if the rules of physics – as many would claim – have little to do with the maturity of the individual and the development of their personality.

While it is fairly easy for people to grasp something tactile (such as the fact that a glass would probably break if you drop it on the floor), it is extremely hard for them to connect their actions or, even harder, their behaviours to the respective consequences.

The fashion of recent years to attribute to the universe conspiratory intentions only shows exactly this suspicion of most of us that there must be some relation between what we do, what we give or take and what we collect from life.

It seems that, with the passage of time, this suspicion turns into certainty and then, indeed, we are able to see clearly that we take back only what we have given. No adversity of life goes unexplained – no life gifts come unexpectedly. The versions of these takings might vary, yet our internal compass can hardly be mistaken.

If we have done somebody wrong driven by our arrogance and vanity, if we have denied to offer help, if we have given silent solidarity, if we have regretted attitudes, if...                                    
…the fullness of time always comes – that time during which life balances our account and we are called to collect or pay.

Therefore, the next time we wonder “why?” or “why to me”, let’s make a flashback to our doings. The answer is there! Now, whether we are ready to acknowledge it or not is a different matter – exclusively ours! 






Κοιτώντας στον πίνακα ανακοινώσεών μου τον Κόκκινο Ήλιο του Μιρό και πίσω του το Υπαίθριο Καφέ του Βαν Γκογκ , αυτό το ζεστό βράδυ του Σεπτεμβρίου...

Gazing at Mirο's Red Sun and behind it Van Gogh's Cafe Terrace on my notice board, this hot September evening... 
                  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου