Κυριακή, 16 Αυγούστου 2015

How old are you? - Πόσο χρονών είσαι;


Being a teacher for quite many years and carrying the microbe of the classroom in my veins, I have come to realize that people in our profession age somehow differently. Time seems to go by irrespective of calendar years since it is mainly measured in school years, which are shorter whether we like it or not. What however makes the difference is the way we change through time – this has nothing to do with physical appearance as you can all imagine.

If we take a look back to the time when we first entered a classroom as teachers, then we can easily see how time has altered or transformed us. Do you remember yourselves back then? Can you recall the nervousness you felt as beginners? I have to confess that my own experience was painful with all the symptoms of a panic attack, which did not recede until many hours later. I still have those symptoms the first day in a new class but I have somehow learnt to control them and use them in order to inspire my students. I know now that what triggers them is this insatiable desire to feel accepted by my young audience while laying down some basic ground rules at the same time. I would never have liked them to tolerate me because I represent some form of authority. Most importantly, I had to fight the relentless passing of time which inevitably turns us all to stiff believers of our own theories and makes our profession just like any other – a decent way to earn a living.

Have we all realized how blessed we are? We have constant connections with the new generations, we have endless chances to talk with young people, to feel the pulse of the future and in this way we somehow elude time, however absurd it may appear. We have to make difficult things easy for a child to understand and through this we keep in touch with basic thought. More than that, we have to do all this with enthusiasm so that our students do not feel bored, which I believe no one – much less a teacher – would like to receive from their audience.

I understand that many of our colleagues would find thoughts like these a little impractical in the real situation of a classroom where too many problems have to be solved – learners who are naughty, who do not study as much as they should, to name just a few. To tell you the truth, cases like these can easily make a teacher forget what his/her role in a classroom is – to guide. I personally wish to forget the times that a natural thing like naughtiness has made me lose sight of my principles. Discipline certainly can be imposed but this is not our mission. What it should be is our effort to motivate learners to learn considering their different personalities and backgrounds. It seems to me that motivation lies in the heart of our vocation as does participation. Entering a classroom we voluntarily participate in a relationship where we bear the bulk of responsibility for its success. It seems that what is mostly required is enthusiasm, positive attitude, variety, opportunities for interaction and so many more that we all know since we all have experiences in life of relationships that failed.

I have to admit that I value my performance as a teacher through my students and their evaluation of my work. Over the years it has helped me not only to improve the quality of guidance I offer but also to stay young, to view life from a positive perspective and to avoid sinking in this endless routine that characterizes modern life. I have my students to thank for this and every September that the school year begins it still feels like yesterday or at least like last year! 

Vassiliki Panagioteli
EFL teacher and author

August 2015 


Επειδή είμαι δασκάλα αρκετά χρόνια πια και επειδή κουβαλάω το μικρόβιο της τάξης στις φλέβες μου, έφτασα στην συνειδητοποίηση ότι οι άνθρωποι στο επάγγελμά μας μεγαλώνουν κάπως διαφορετικά. Ο χρόνος φαίνεται να περνά ανεξάρτητα από τα ημερολογιακά έτη, αφού μετράται κυρίως σε σχολικά έτη, τα οποία είτε θέλουμε είτε όχι είναι συντομότερα. Αυτό που όμως κάνει τη διαφορά είναι ο τρόπος που αλλάζουμε στην πάροδο του χρόνου – αυτό δεν έχει καμία σχέση με την φυσική εμφάνιση όπως μπορείτε όλοι να φανταστείτε.

Αν ρίξουμε μια ματιά πίσω στον χρόνο, τότε που πρωτομπήκαμε σε μια αίθουσα ως δάσκαλοι, μπορούμε εύκολα να δούμε πώς ο χρόνος μάς άλλαξε ή μάς μεταμόρφωσε. Θυμάστε τον εαυτό σας τότε; Μπορείτε να ανακαλέσετε την νευρικότητα που νιώσατε ως αρχάριοι; Πρέπει να ομολογήσω ότι η δική μου εμπειρία ήταν επώδυνη με όλα τα συμπτώματα μιας κρίσης πανικού, τα οποία δεν υποχώρησαν παρά πολλές ώρες αργότερα. Εξακολουθώ να έχω αυτά τα συμπτώματα την πρώτη μέρα σε μια νέα τάξη αλλά έχω μάθει με κάποιο τρόπο να τα ελέγχω και να τα χρησιμοποιώ για να εμπνέω τους μαθητές μου. Τώρα πια ξέρω ότι αυτό που τα πυροδοτεί είναι αυτή η ακόρεστη επιθυμία να νιώσω αποδεκτή από το νεανικό κοινό μου, ενώ ταυτόχρονα προσπαθώ να θέσω κάποιους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς. Δεν θα μου άρεσε ποτέ να με ανεχτούν απλώς επειδή αντιπροσωπεύω κάποια μορφή εξουσίας. Το πιο σημαντικό που χρειάστηκε να κάνω ήταν να παλέψω το ανελέητο πέρασμα του χρόνου, που αναπόφευκτα μετατρέπει όλους μας σε άκαμπτους πιστούς των δικών μας θεωριών και μετατρέπει το επάγγελμά μας σε ένα σαν όλα τα άλλα – έναν αξιοπρεπή τρόπο να κερδίζεις το ψωμί σου.

Έχουμε καταλάβει όλοι μας πόσο ευλογημένοι είμαστε; Είμαστε σε συνεχή σύνδεση με τις νέες γενιές, έχουμε ατελείωτες ευκαιρίες να μιλάμε με νέους ανθρώπους, να νιώθουμε τον παλμό του μέλλοντος και με αυτόν τον τρόπο κάπως ξεφεύγουμε από τον χρόνο, όσο παράλογο κι αν φαίνεται. Χρειάζεται να κάνουμε τα δύσκολα πράγματα εύκολα σε ένα παιδί για να τα καταλάβει και έτσι κρατάμε επαφή με τη βασική σκέψη. Επιπλέον, χρειάζεται να το κάνουμε αυτό με ενθουσιασμό, έτσι ώστε να μην βαρεθούν οι μαθητές μας, γεγονός που πιστεύω ότι κανείς – πόσο μάλλον ένας δάσκαλος – δεν θα ήθελε να εισπράττει από το κοινό του.

Καταλαβαίνω ότι πολλοί συνάδελφοί μας βρίσκουν ιδέες σαν κι αυτές λίγο ανεφάρμοστες στις πραγματικές συνθήκες μιας αίθουσας διδασκαλίας όπου πολλά προβλήματα ζητούν επίλυση – μαθητές που είναι άτακτοι, άλλοι που δεν μελετούν τόσο όσο θα έπρεπε, για να αναφέρω μόνο ελάχιστα. Για να πούμε την αλήθεια, περιπτώσεις σαν κι αυτές μπορούν εύκολα να κάνουν έναν δάσκαλο να ξεχάσει ποιος είναι ο ρόλος του μέσα στην τάξη – να καθοδηγεί. Προσωπικά επιθυμώ να ξεχάσω τις φορές που ένα φυσικό πράγμα όπως η αταξία με έκανε να χάσω την επαφή με τις αξίες μου.

Η πειθαρχία προφανώς μπορεί να επιβληθεί αλλά δεν είναι αυτή η αποστολή μας. Θα έπρεπε να είναι η προσπάθειά μας να κινητοποιούμε τους μαθητές να μαθαίνουν λαμβάνοντας υπόψη τις διαφορετικές προσωπικότητες και τα περιβάλλοντά τους. Πιστεύω ότι η παρακίνηση όπως και η συμμετοχή είναι η καρδιά του λειτουργήματός μας. Τη στιγμή που μπαίνουμε σε μια αίθουσα διδασκαλίας εθελοντικά συμμετέχουμε σε μια σχέση, όπου εμείς φέρουμε το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την επιτυχία της. Φαίνεται ότι αυτό που χρειάζεται κυρίως είναι ενθουσιασμός, θετική στάση, ποικιλία, ευκαιρίες για αλληλεπίδραση και πολλά άλλα τα οποία όλοι μας γνωρίζουμε, αφού όλοι μας έχουμε εμπειρίες στη ζωή σχέσεων που απέτυχαν.

Οφείλω να ομολογήσω ότι αξιολογώ την απόδοσή μου ως δασκάλα μέσα από τους μαθητές μου και την αξιολόγησή τους για τη δουλειά μου. Με τα χρόνια, αυτή η πρακτική με έχει βοηθήσει όχι μόνο να βελτιώνω την ποιότητα της καθοδήγησης που προσφέρω, αλλά επίσης να μένω νέα, να βλέπω τη ζωή από ένα θετικό πρίσμα και να αποφεύγω τη βύθιση σ΄αυτή την ατελείωτη ρουτίνα που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη ζωή. Ευχαριστώ τους μαθητές μου για αυτό και κάθε Σεπτέμβριο που αρχίζει η σχολική χρονιά ακόμα έχω την αίσθηση ότι είναι σαν χτες ή τουλάχιστον σαν πέρυσι!

Βασιλική Παναγιωτέλη
Εκπαιδευτικός Αγγλικών και συγγραφέας

Αύγουστος 2015   

5 σχόλια:

  1. Με ένα τεράστιο χαμόγελο, που πηγάζει από την απόλυτη ταύτιση σκέψεων,συμφωνώ και επαυξάνω, Βασιλική μου!
    Καλή σου μέρα!

  2. Βασιλική μου τα κείμενά σου είναι έμπνευση!!! Go go.....tell us more...

  3. Το χαμόγελο είναι αμοιβαίο, Ινώ, όπως και τα συναισθήματα.
    Μαρία, με τέτοια ενθαρρυντικά λόγια, πώς να σταματήσω;;;