Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Βιβλία απ' όλο τον κόσμο - Books from all over the world


Η Ιδέα των Βιβλίων Που Ταξιδεύουν ξεκίνησε πριν ενάμιση χρόνο περίπου, όταν μέσα στην ζέστη του καλοκαιριού αποφάσισα πως τα βιβλία που γέμιζαν τα ράφια μου θα έπρεπε να αποκτήσουν ζωή ξανά. Οργάνωσα την ιδέα στο μυαλό μου κι έτσι γεννήθηκε η Ελεύθερη Βιβλιοθήκη μου, που μέχρι τώρα έχει ταξιδέψει 22 βιβλία - βιβλία αγαπημένα, διαβασμένα πολλές φορές, σε διάφορες φάσεις της ζωής, με τόσα πολλά ίχνη μέσα μου. Η σκέψη ότι θα ταξιδεύουν αέναα, από αναγνώστη σε αναγνώστη, με γεμίζει χαρά - μεγαλύτερη από τη θλίψη όταν τα αποχαιρετώ για πάντα...

Οι συνοδοί μου και βοηθοί σ'αυτό το εγχείρημα - η Ινώ (το Κανάλι 1) και η Δέσποινα (το Κανάλι 2) - έδωσαν στην τρελή ιδέα μου πνοή και ο ενθουσιασμός τους ευλόγησε τα ταξίδια των βιβλίων μου. Θα τους είμαι για πάντα ευγνώμων, ακόμα κι όταν δεν θα έχουν μείνει άλλα βιβλία να δώσω μακριά...

Αφήνοντας το Βιβλίο Νο. 22 να πάει στον Επόμενο Σταθμό, η Ινώ καταθέτει εδώ ακόμα μια εξαίρετη κριτική, κοσμώντας το ψηφιακό μου σπίτι με τις λέξεις και τις εικόνες της:


Από το μακρινό Περού ο τιμημένος με Νόμπελ συγγραφέας  Μάριο Βάργκας Λιόσα, με το βιβλίο του ‘’Η ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ’’, κατάφερε σε ηλικία μόλις 26 ετών να ταράξει τα νερά της κοινωνίας, να προκαλέσει αντιδράσεις, να κηρυχθεί εχθρός της πατρίδας και να σταλούν στην πυρά 1.000 αντίτυπα του βιβλίου του.
Ποιο ήταν όμως το περιεχόμενο του βιβλίου που προκάλεσε αυτή τη θύελλα αντιδράσεων; Η θεματολογία του εκτυλίσσεται μέσα σε μια στρατιωτική σχολή του Περού, όπου βασιλεύει η βία και ο νόμος της ζούγκλας. Μα στην ουσία είναι η αντανάκλαση του νόμου του έξω κόσμου που διέπει ολόκληρη την κοινωνία. Η βία είναι παρούσα και στους δύο κόσμους τόσο σ’αυτόν της σχολής, όσο και στον έξω κόσμο της πόλης.
Ο συγγραφέας ασκεί κριτική στο εκπαιδευτικό σύστημα και στις δομές της κοινωνίας. Οι ιθύνοντες της σχολής επειδή είδαν να απειλούνται σοβαρά οι ‘’αρχές’’ τους, αφόρισαν τον ίδιο και το βιβλίο του. Η πράξη αυτή όπως ήταν φυσικό εκτόξευσε τις πωλήσεις του στα ύψη.
Οι στρατιωτικοί δεν αντιλήφθηκαν ή τουλάχιστον έκλεισαν τα μάτια σε κάτι πολύ απλό. Μέσα στον μικρόκοσμο της σχολής, η στρατιωτική πειθαρχία καταλύεται με την πρώτη ευκαιρία. Ο καθένας κουβαλάει παντού τον εαυτό του και βγάζει στην επιφάνεια το θηρίο που κρύβει μέσα του.
Μέσα στους θαλάμους, δεν πλάθεται καινούρια κοινωνία. Απλά καθρεφτίζεται η έξω…
Μπραϊνώ  Μαθηνού
 2/2/2017 


The Idea of the Travelling Books came to me about a year and a half ago, when in the heat of the summer I decided that the books filling my shelves had to regain life. I organized the idea in my head and that was the birth of my Free Library, which has so far travelled 22 books - dear books, read multiple times, in different phases of life, with so many prints inside me. The thought of them travelling perpetually, from reader to reader, fills me with joy - much greater than the sadness I feel when I bid them farewell forever...

My companions and helpers in this venture - Ino (Canal 1) and Despina (Canal 2) - gave breath to this crazy idea and their enthusiasm blessed the journeys of my books. I will always be grateful to them, even when there will be no more books left to give away...

Releasing Book No. 22 to go to the Next Station, Ino deposits here one more excellent review, decorating my digital house with her words and images:


From the distant country of Peru, the Nobel laureate writer Mario Vargas Llosa, with his book “THE CITY AND THE DOGS”, managed at the age of 26 to stir the waters of society, provoke reactions and be declared enemy of his country, thus causing 1,000 copies of his book to be burned.
What was the content of the book that caused such a storm of reactions? Its story takes place in a military school in Peru, where violence and the law of the jungle reign. But in essence, it is merely the reflection of the law of the outside world, which rules over a whole society. Violence is omnipresent in both worlds, that of the school as well as that of the outside world of the city.
The writer criticizes the educational system and structures of society. Those in charge of the school, realizing that their “principles” were under threat, excommunicated both the writer and his work. This action , as was expected, rocketed its sales.
The militaries failed to comprehend or turned a blind eye to something very simple. Within the microcosm of the school, military discipline can be abolished at the first chance. Each one carries oneself to all places and  brings to the surface the beast hidden inside.
Inside the chambers, no new society is being moulded. Just the reflection of the outside society.
Braino Mathinou
2/2/2017

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Μεγάλες Προσδοκίες - Great Expectations

Η γυναίκα που εγκαταλείφθηκε από τον αγαπημένο της λίγο πριν την γαμήλια τελετή κι έζησε τη μετέπειτα ζωή της κλεισμένη στο αρχοντικό της, άθικτη στη στιγμή που τη σημάδεψε...

Αυτή η ηρωίδα του Ντίκενς, η Μις Χάβισαμ, με συγκλόνισε όταν την γνώρισα στην πρώτη εφηβεία κι ευχήθηκα μέσα μου να μπορέσω κι εγώ κάποτε να φτιάξω τόσο μοναδικούς ήρωες, να καταφέρω να γράφω έτσι...

Τότε δεν μπορούσα να φανταστώ ότι κανείς άλλος δεν θα μπορέσει να γράψει ιστορίες όπως ο Ντίκενς. Οι Μεγάλες Προσδοκίες του είναι οι προσδοκίες όλων μας - τα όνειρά μας που καθορίζονται όχι μόνο από τα ταλέντα μας και τις δυνατότητές μας, αλλά και από τις ρίζες, την καταγωγή και το περιβάλλον στο οποίο ανατραφήκαμε.

Ενίοτε, οι προσδοκίες, μολονότι μεγάλες, γίνονται πραγματικότητα...



Τι οδηγεί τους ανθρώπους να θέλουν να πετύχουν στη ζωή;
Τι τους αναγκάζει να τα παρατήσουν;

Είμαι πια σίγουρη ότι αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η Πίστη στη Δύναμη της Ενέργειας που φέρουμε μέσα μας, σε συνδυασμό με τους Ανθρώπους που συναντούμε στον Δρόμο μας.

Σχεδόν πάντα, η ζωή φέρνει στον δρόμο μας τους ανθρώπους που θα είναι οι οδηγοί-συνοδοιπόροι μας. Φοράμε τα σωστά γυαλιά για να τους διακρίνουμε;

Η Δέσποινα, το Δεύτερο Κανάλι της Ελεύθερης Βιβλιοθήκης μου, ήρθε στον δρόμο μου απρόσμενα, αλλά καθόλου τυχαία. Ακολουθεί το κείμενό της:

Βιβλίο Που Ταξιδεύει Νο. 15

Το βιβλίο διαβάστηκε αμέσως μόλις παραλήφθηκε… και μετά παρέμεινε να κάνει παρέα στα υπόλοιπα που περιμένουν την σειρά τους…
Ο λόγος;
Δεν μπορούσα να βρω στον κύκλο μου τον επόμενο αναγνώστη – για κπ λόγο τους θεωρούσα υποψήφιους για τα επόμενα…
Δεν είμαι απολύτως βέβαιη πως έτσι έχουν τα πράγματα – ίσως να φταίει πως με τον Π. Μάτεσι έχω από πολλά  χρόνια μια σχέση έλξης-άπωσης…
Πρωτοδιάβασα κ μετά είδα κ το θεατρικό Η μητέρα του σκύλου – εντυπωσιάστηκα αλλά δεν μ’ αφορούσε, είπα…
Μετά μου χάρισαν το Πάντα καλά
Για 3η φορά μ’ επισκέφθηκε με το Αλδεβαράν…
Το ‘κουβαλούσα’ για καιρό το βιβλίο, αναποφάσιστη: το κρατάω ή το στέλνω να ταξιδέψει; Ίσως τα χρόνια που πέρασαν ν’ άλλαξαν κάπως τη ματιά μου ως προς τη γραφή του… ήταν κ η δυσκολία ‘σε ποιον το παραδίδω;’
Η Μπραϊνώ μ’ έβγαλε από τη δύσκολη θέση αφού ζήτησε να το διαβάσει…
Χαίρομαι που ‘υποχρεώθηκα’ να ξανασχοληθώ με τον συγκεκριμένο συγγραφέα, που βούτηξα πιο βαθιά απ’ όσο μου επέτρεπα πριν, που βγήκα στα ανοιχτά για να βρεθώ με τους ήρωες…
Γεμάτο συμβολισμούς κ μυθολογικές αναφορές, όνειρα κ διεύρυνση συνειδητότητας, πότε άμεσα κ πότε έμμεσα, πότε αστεία κ πότε σοβαρά, το βιβλίο σε τεστάρει αναγκάζοντάς σε να καταδεχτείς, να παραδεχτείς, να αποδεχτείς…
Ευχαριστώ σε, Βασιλική!

________________________________________________________

The woman who was abandoned by her lover shortly before the wedding ceremony and lived her life thereafter enclosed in her mansion, intact at the moment which scarred her...

This character by Charles Dickens, Miss Havisham, shook me when I first met her in the years of early pruberty and I made a wish inside me to be able one day to create such unique characters myself and manage to write like this...

I could not imagine then that there could be no other capable of writing stories like Dickens did. His Great Expecations are the expectations of us all - our dreams that are defined not solely by our talents and skills, but also by our roots, origin and the environment we grew up in.

There are times when expectations, albeit great, become real...

What drives people to want to succeed in life?
What forces them to give up?

I am confident now that what makes the difference is the Faith in the Power of Energy we bear inside, combined with the People who cross our Path.

Almost always, life brings along our path the people who are bound to be our guides-fellow travellers. Are we wearing the right glasses to recognize them?

Despina, Canal 2 of my Free Library, came my way unexpectedly but not at all by chance. There follows her text:

Travelling Book No. 15

The book was read as soon as it was received… and then it remained in company of the rest waiting their turn…
The reason?
I could not find the next reader in my circle of friends – for some reason I considered them candidates for the next ones…
I am not absolutely certain things are like this – perhaps it is just the fact that with P.Matesis I have for many years an attraction-repulsion relationship…
I first read and then saw the play “The Mother of the dog” – I was impressed but didn’t concern me, I said…
Then I was given “Always good”
For the third time “Aldevaran” came to find me.
I’ve been “carrying” the book for a while, indecisive: Do I keep it or send it away to travel? Perhaps the years gone by have changed the way I look at his writing… There was also the difficulty “to whom should I pass it on?”.
Braino put me out of it asking to read it…
I am glad I “had to” spend time on this particular writer again, dive deeper than I allowed myself before, sail in the open to meet with his characters…
Filled with symbolisms and mythological references, dreams and awareness broadening, sometimes directly others indirectly, sometimes jokingly while others earnestly, the book is testing you, forcing you to condescend, to acknowledge, to accept…
Thank thee, Vassiliki!