Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Γουίλιαμ Σαίξπηρ, ο σύγχρονός μας!


Ένα από τα βιβλία-θησαυρούς των ραφιών μου (συλλεκτικό κομμάτι πια) είναι η κριτική προσέγγιση του έργου του Σαίξπηρ (1964) από τον θεωρητικό του θεάτρου Γιαν Κοττ. Οι Εκδόσεις Ηριδανός το μετέφεραν στα ελληνικά το 1970 με ακέραιο τον πρόλογο του Πήτερ Μπρουκ, δείχνοντας τον σεβασμό που αρμόζει στους μεγάλους αυτούς ανθρώπους του θεάτρου, του τότε και του τώρα.

400 χρόνια κλείνουν φέτος από τον θάνατο του μεγάλου αυτού συγγραφέα, που άφησε βαθύ το ίχνος του στον δρόμο της ανθρώπινης ιστορίας και γλώσσας. Οι ιστορίες του συνόδεψαν τις εφηβικές μου αναζητήσεις και, αργότερα, το ταξίδι μου στον μαγικό κόσμο της γλώσσας. Μα, πάνω απ' όλα, έδωσαν τροφή στη φαντασία μου! Θα γυρίζω πάντα εκεί, στον Άμλετ του ή την Δεισδαιμόνα του, όταν ο κόσμος θα γίνεται ανεξήγητος και πολύπλοκος, όταν η ανθρώπινη ψυχή και συμπεριφορά θα μου είναι δυσνόητες, όταν θα αναζητώ τις λέξεις για να περιγράψω τη ζωή...


"Μεγάλες σκηνές που η ιστορία θα επαναλαμβάνει:
σκηνές που γράφτηκαν μια για πάντα, που περιλαμβάνουν τα πάντα - τον μηχανισμό της ανθρώπινης καρδιάς, τον μηχανισμό της εξουσίας, τον τόνο της φωνής, τον φόβο, την κολακεία και το σύστημα".

"Η μεγαλοφυΐα του Σαίξπηρ:
έδωσε στα πάθη εσωτερική συνείδηση - η αγριότητα έπαψε να είναι αποκλειστικά φυσική. Ο Σαίξπηρ ανακάλυψε την ηθική κόλαση". 

"Το Δάσος του Άρντεν είναι ο τόπος που συναντιούνται όλα τα όνειρα. Είναι το όνειρο και η αφύπνιση που ακολουθεί το όνειρο."



Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Καβαλάρηδες της καταιγίδας - Riders on the storm


Διαβάζω στα Πεζά του Χόρχε Λουίς Μπόρχες:



"Κι έτσι πέθαιναν οι μέρες και, μαζί με τις μέρες τα χρόνια, ώσπου, ένα πρωί, συνέβη κάτι που είχε τη μορφή της ευτυχίας: 
έβρεξε μια αργή, εξουσιαστική βροχή".




Η αρχέγονη χαρά της βροχής αποτελεί μια από τις βαθύτερες εκδηλώσεις της ανθρώπινης καρδιάς.
Δάκρυα στη βροχή...
Ο χορός της βροχής...

Ένα πέπλο ο ουρανός, μας αναγκάζει να δούμε μέσα μας, να ενωθούμε με τη φύση, να κοιτάξουμε τη ζωή αλλιώς... να τη φανταστούμε αλλιώς... να φανταστούμε ότι είμαστε καβαλάρηδες της καταιγίδας...