Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Κάτω Από Τον Τροχό του Έρμαν Έσσε


Όταν αποφάσισα να αφήσω το συγκεκριμένο βιβλίο να φύγει από τα ράφια μου,
ήμουν σίγουρη ότι θα είναι για καλό,
παρόλο που θα μου έλειπε μετά από κάποιο καιρό.

Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο πιστεύω ότι το θέμα δύσκολα θα αφήσει κάποιους ασυγκίνητους - τουλάχιστον όσους έχουν να κάνουν με παιδιά ή γενικότερα τα μέλη αυτής της κοινωνίας που προβληματίζονται για το μέλλον και τις επόμενες γενιές.

Ο Έρμαν Έσσε έχει δώσει αριστουργήματα στη λογοτεχνία και
ο Λύκος της Στέπας παραμένει για μένα ορόσημο για την τέχνη και τον πολιτισμό του κόσμου μας.

Όμως... οι μεγάλοι καλλιτέχνες και συγγραφείς φαίνονται από τα μικρά τους δημιουργήματα... εκεί που απρόσμενα η τέχνη τους ελευθερώνεται αυτούσια... χωρίς στολίδια.

Αυτό είναι για μένα τούτο το βιβλίο.
Ένα μικρό διαμάντι.
Μια απρόσμενη αποκάλυψη από ένα μάστορα του είδους!

Το εμπιστεύτηκα στην Μπραϊνώ για να φροντίσει το ταξίδι του από αναγνώστη σε αναγνώστη, όπως κάνουμε 
ανελλιπώς εδώ και σχεδόν δύο χρόνια...
ταξιδεύοντας βιβλία από σταθμό σε σταθμό...
με μόνο μας καύσιμο την αγάπη και το πάθος για το διάβασμα...
και μια βαθιά επιθυμία ο λόγος των σημαντικών ανθρώπων να φτάσει όσο πιο μακριά επιτρέψει η δύναμή μας!

Κρατώ στα χέρια μου ένα βιβλίο  που έχει ξεπεράσει τα εκατό έτη ζωής. Τελειώνοντάς το, νιώθω τις σελίδες του να  καίνε.  Προσπαθώ να βάλω σε τάξη  σκέψεις και  συναισθήματα…
Πρόκειται για το βιβλίο ‘’ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΟΧΟ‘’του βραβευμένου με Νόμπελ Γερμανού συγγραφέα Έρμαν  Έσσε  που, μέσα από τις σελίδες του, εξαπολύει ένα δριμύ κατηγορώ εναντίον του σκληρού εκπαιδευτικού συστήματος της εποχής του.
Ενός συστήματος  που, βρίσκοντας σύμφωνους γονείς και παιδαγωγούς, φυλακίζει κυριολεκτικά το σώμα και την ψυχή ενός παιδιού στην πιο ευαίσθητη και τρυφερή ηλικία.  Του απαγορεύει να ζήσει τις μικροχαρές της ζωής, προσπαθώντας να τον καταστήσει ένα ικανό γρανάζι στην κρατική μηχανή, κλέβοντας το γέλιο του, τη χαρά , τη ζωή στη φύση, την ελευθερία, το δικαίωμα με λίγα λόγια από μπουμπούκι να μεταβληθεί φυσιολογικά σε ευωδιαστό άνθος.
Όταν ένα εκπαιδευτικό σύστημα με  απολυταρχικό τρόπο και με υπερβολικές απαιτήσεις σκλαβώνει μια ευαίσθητη παιδική ψυχή, όσο και από καλές προθέσεις  να διακατέχεται, τα τρωτά σημεία είναι πολλά και η ζημιά σε κάποιες περιπτώσεις μη αναστρέψιμη, όπως και στον ήρωα του βιβλίου. Η παιδική του ψυχή σιγά σιγά εξουθενώνεται και καθώς βουλιάζει δε βρίσκεται χέρι να τη βοηθήσει. Ώσπου χάνεται ολοκληρωτικά…

Λες και κάποιος μέσα από το βιβλίο, από τότε έως σήμερα, μοιράζει προβληματισμούς και  ενοχές στους αναγνώστες, γιατί μοιραία γίνεται σύγκριση και με την εποχή μας…
Μήπως τα λάθη συνεχίζονται; Μήπως οι απαιτήσεις μας  είναι συνεχώς αυξανόμενες; Μήπως και στις μέρες μας τα παιδιά χάνουν όλο και πιο συχνά την παιδική τους ηλικία;  Οι απαντήσεις δικές σας!
Όποιες κι αν είναι αυτές, σε καμιά περίπτωση  δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ένα παιδί κάποτε θα γίνει μαθητής! Ένας μαθητής όμως δεν παύει ποτέ να είναι παιδί…
                                                                                                                               Μπραϊνώ  Μαθηνού
             30/4/2017

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Τα Διηγήματα του Γούντι Άλεν ταξιδεύουν μακριά μου



Σκέτη Αναρχία (Διηγήματα) του Γούντι Άλεν
Mere Anatchy (Short Stories) by Woody Allen

Πριν διαβάσω το βιβλίο, δεν είχα ιδέα ότι ο Γούντι Άλεν έγραφε και βιβλία. Ανοησία μου! Οι ευφυείς άνθρωποι της τέχνης δεν έχουν όρια. Αντίθετα, πειραματίζονται με κάθε της μορφή, αψηφώντας τα στερεότυπα και τις ετικέτες. 

Είναι από τα βιβλία που άφησα να φύγει με χαρά, γιατί τον Γούντι Άλεν τον ξέρω καλά μέσα από τις ταινίες του και το βιτριολικό του χιούμορ. Μου αρέσει να χρησιμοποιώ τις ατάκες του στην καθημερινότητά μου και ταυτίζομαι με τον τρόπο που αυτοσαρκάζεται. Ιδιαίτερα μου αρέσει το:
"Έχω τη λύση, αλλά δεν έχω το πρόβλημα."

Για το βιβλίο γράφει η Δέσποινα - το Δεύτερο Κανάλι της Ελεύθερης Βιβλιοθήκης μου. Σε ένα υπέροχο κείμενο καταθέτει αυτό που είναι ο Άλλεν για όλον τον κόσμο της τέχνης. Δεν θα μπορούσε να γραφτεί με πιο περιγραφικό και διεισδυτικό τρόπο. Την ευχαριστώ για την επιλογή του επόμενου σταθμού για αυτό το βιβλίο!

Ένα αναρχικό μυαλό σε ένα ασυνήθιστο βιβλίο…
Έχουμε διαβάσει πάρα πολλά για τον Woody Allen αλλά πρώτη φορά τον διαβάζω… απύθμενη φαντασία, υπερβολή στα όρια της παράνοιας, σουρρεάλ  κωμικό, επιστημονική φαντασία, σαρκασμός κ χιούμορ δίχως όρια… όση ώρα διάβαζα το βιβλίο είχα την έντονη αίσθηση, έως βεβαιότητα, πως επρόκειτο για stand-up comedy, πως θα έπρεπε να ‘λέγεται’ αντί να διαβάζεται… ‘άκουγα’ το κοινό να γελά από κάτω από τη σκηνή… ιστορίες δίχως συνέχεια, συνοχή, λύση…
εντελώς αμερικάνικος τρόπος γραφής, χωρίς, φυσικά, κάποιο αρνητικό πρόσημο σε όλο αυτό… κ φυσικά το μυαλό ήταν σταθερά ρυθμισμένο στην αγγλική αφού ήταν αδύνατο να γυρίσει στην ελληνική – δεν το επιτρέπει η γραφή σε κανέναν καλό γνώστη της… σε ποιο σημείο να ξεφύγεις από την γραφή;
Παράξενη αίσθηση, ακόμη πιο παράξενη επίγευση στο τελείωμα της ανάγνωσης… εικόνες απίστευτες, σκηνικά ανεπανάληπτα, από αλλού… αφήνω την απόδοση στα ελληνικά των ονομάτων – δεν θα ‘θελα με τίποτε να βρίσκομαι στη θέση του μεταφραστή:  τι αγωνία, τι δυσκολίες θα πρέπει να παρέκαμψε προκειμένου να αποδώσει το πνεύμα του συγγραφέα δίχως να τον προδώσει…
Το βιβλίο παραδίδεται στον Will, η ιδανική σκυτάλη, που θα μπορέσει να εκτιμήσει τον τρόπο γραφής του W. A., κ μετά θα ταξιδέψει στη Γλασκώβη όπου θα συναντήσει ένα ακόμη αναρχικό μυαλό… it takes one to know one

Δέσποινα
21/4/2017